Dit is het dagboek van een herdershond (Sheela)


Dagboek van een herdershond



20 december 2017
Na veel jaren van plezier hebben we afscheid genomen van Sheela op 13 december 2017 , we gaan t jaar uit zonder n hond hier in huis wel rustig aan de ene kant , maar toch mis het je wel

18 januari 2008
Afgelopen week hadden we hier 2 dieren-verjaardagen te vieren. Op 13 januari werd onze Kitty alweer 12 jaar. Ze is een beetje een bejaarde poezendame aan het worden, maar ze kan ook nog heerlijk spelen met de kittens hier in huis. Heerlijk rennen door het huis samen met Saartje en Minoes. Op 16 januari was Bowie jarig. Hij is 8 jaar geworden. Ook hij is soms een oude brombeer. Dankzij de tabletjes heeft hij niet zoveel last van de artrose in zijn poot en loopt hij nog lekker mee. Ook heeft hij bij vlagen last van die gekke 5-minuten en kan dan buiten lekker rennen en spelen. Met Sheela gaat het ook goed. Ze is nog steeds erg vrolijk en bij tijden erg mal.


13 december 2007
Een paar weken geleden moesten we met Bowie naar de dierenarts. Een echt uitje voor hem, maar niet heus. Hij liep al een tijdje een beetje mank met een voorpoot. En of we nu en dagje rustig aandeden of niet, het hielp niet. Dus dan maar naar de dierenarts. Bij de dierenarts waren beide voorpoten helemaal nagekeken en gevoeld. Toen de dierenarts bij de zere plek kwam moest er een muilkorf aan te pas komen. Dat was niet echt leuk voor Bowie. Hij zat behoorlijk te mopperen maar met een muilkorf om geeft dat niet. De conclusie: artrose in zijn linkervoorpoot. Hij krijgt nu medicijnen en nu gaat het wel beter. Sinds gisteren hebben we er een huisgenootje bij. Nouja, ze woonde hier al een tijdje en nu hebben we besloten dat ze mag blijven. Het gaat om Saartje. Saartje is een kitten dat hier via het dierenopvangcentrum in huis kwam. Begin Oktober was ze gevonden samen met 2 zusjes en 2 broertjes van 5 weken oud. omdat de anderen nogal angstig waren hebben ze het nestje gesplitst: wij kregen 2 katers en een poesje en een ander gezin kreeg de overige 2 poesjes. De katers hebben inmiddels een ander huisje maar wij hebben ons hart verloren aan Saartje. De eerste week waren de kittens nogal ziek. Sheela heeft toen heel goed voor de babies gezorgd. Als ze het koud hadden gingen ze bij Sheela liggen (lekker warm in die vacht!) en dan kregen ze een wasbeurt. Vanaf de eerste dag liep Saartje hier al rond of ze hier thuis hoorde. Ze kan het goed vinden met Sheela, ook wel met Bowie, maar ook met onze kitty. Saartje is gewoon erg schattig. En nu is ze van ons!


18 Oktober 2007
Sheela heeft weer 3 nieuwe speelkameraadjes. Vorige week dinsdag hebben ze weer 3 kittens gebracht. Ze waren erg bangig maar mama sheela heeft zich over hen ontfermd. Sheela vond het niet leuk dat nu ze net de bench weer terug had hij alweer ingepikt word maar ze vind het super om voor de kittens te zorgen. Vaak als Sheela in de mand ligt komt het poesje er wel bij liggen. Ze kruipt dan lekker in Sheela's vacht en Sheela gaat haar dan ook helemaal schoonlikken.


23 Juli 2007

Onze loge-kittens zijn nu alweer 7 weken oud. Ze groeien goed en Sheela is erg druk met het meehelpen met de verzorging. Ze moet steeds kijken. Als de kittens rondlopen en Sheela is ook in de kamer dan spelen de kittens met haar. En ze vindt alles goed. Ze likt ze en is er maar druk mee. Alleen Niekje vindt die aandacht van Sheela niet zo leuk. We doen Niekje in de bench als Sheela in de kamer is, want Niekje geeft Sheela nog wel eens op haar kop. Of we doen de honden in de tuin met iets lekkers. Dat gaat ook wel. Behalve als het erg regent, dan wordt het lastiger. Onze eigen poes was na het schoonmaken van haar gebit goed opgeknapt en ging weer aan het eten. Tot vorige week. Weer niet eten. Dus maar weer naar de DA. Ja hoor een fikse ontsteking. Een paar spuiten en dan moet het beter gaan. Dat ging het ook, een week. Dus we konden vandaag weer. Hopelijk gaat poes nu weer eten. Ze is al slank, maar nu is ze echt heel mager. Gelukkig gaat het met onze honden wel goed.

15 Juni 2007

Afgelopen woensdag stond het jaarlijkse bezoekje aan de dierenarts weer op het programma. Gelukkig komen we niet zo vaak bij de dierenarts. De hondjes werden nagekeken en gezond bevonden. Toen moest de spuit erin. Voor Sheela geen punt; zij is stoer en vindt de dierenarts niet eng. Bowie vindt dit soort dingen toch wat minder. Even de hondenriem om zijn bek gebonden, zodat hij geen hapje uit de dierenarts kan nemen. Ook dat ging goed. Nog even op de weegschaal en Sheela woog 20,7 kg en Bowie 26,8 kg. Heel netjes. Onze poes daarentegen was iets minder. Ze eet al een paar dagen niet en bij de dierenarts bleek dat haar tandvlees nogal ontstoken was. Volgende week moet ze haar gebitje laten schoonmaken onder narcose. Maar ze moet ook antibiotica tabletjes innemen en dat gaat gewoon niet. Dan moet ik poes in de houdgreep nemen en haar bekje opendoen en het tabletje erin werken. Haar bekje doet gewoon heel veel pijn, dus dit is een hels karwei. Poes verandert dan in een woeste tijger. Poes eet ook niet, dus tabletjes door het voer werkt ook niet. De dierenarts had ook geen andere oplossing, dus nu maak ik de tabletjes fijn en doe ze met wat vocht in een spuit en dan maar zo naar binnen spuiten. Gaat ook niet helemaal goed, maar dan krijgt ze nog iets naar binnen van de medicijnen. Ik hoop dat deze problemen volgende week over zijn als haar gebitje weer schoon is.

6 Juni 2007

Na een lange tijd afwezig te zijn geweest( nee, niets ernstigs, alleen druk-druk-druk), nu weer een up-date van ons dagboek. Tja, wat is er de afgelopen maanden gebeurd? Eigenlijk niet zoveel, het gaat hier gewoon zijn gangetje. De honden zijn nog steeds braaf en gezond en lief. Sheela is alweer loops geweest. Ook nu had ze weinig last. Alleen de twee reuen op stal waren erg opdringerig. Op de dagen dat zij ze ook leuk vond, moest ze maar even in de auto blijven als we bezig waren. Als er iemand van ons in de buurt was om op te letten, mocht ze rond lopen. Sheela stond aardig haar mannetje, want ze snauwde de beide heren regelmatig af. Tjonge wat een bitch! De manege heeft nu eindelijk weer een echte binnenbak. Het heeft even geduurd, het heeft ook heel wat voeten in aarde gehad, maar de bak is er nu en we maken er dankbaar gebruik van. In februari hebben we eerst een onofficiële opening gehad, door twee mannen (waaronder die van mij ;) ) die met een grote mond hadden gezegd dat ze wel op paard wilde om als eerste de bak te gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan. Het is een gezellige avond geworden met beide heren die een paar rondjes op paard door de bak hebben afgelegd. Vorige maand is de manege officieel geopend met een groot feest. Nu gaan we daar weer verder met de dagelijkse dingen. Afgelopen zaterdag kregen we plotseling gezinsuitbreiding. Een telefoontje op zaterdagavond van het DOC met de vraag of wij een moederpoes op wilde vangen. Die hadden ze op straat gevonden met 5 pasgeboren kleintjes. Wij zaten op een verjaardag, maar de kinderen waren in huis. Die heb ik over de telefoon instructies gegeven om de poes op te vangen. De bench van Sheela moest worden leeggehaald, kranten erin, een kattenbak en mandje en poes kon komen. De dierenambulance heeft de poes gebracht met haar kindjes. Toen ze de kleintjes vonden, waren ze net geboren. Toen ze bij ons kwamen waren ze net geen uurtje oud. Erg klein nog. De poes is zwart met een beetje wit. Ze is erg lief, maar een beetje achterdochtig naar de andere dieren. Ze is een huis gewend, want ze gaat gewoon op de bak en als ze even door het huis loopt, is niets haar vreemd. De kleintjes zijn ook zwart met een beetje wit. Zo nu en dan zit ik op de kop in de bench om mama te aaien en de kleintjes even te bekijken. Mama vindt alle aandacht erg fijn. We hebben de moederpoes Niekje genoemd, naar de jarige waar we zaterdag waren: Monique. Sheela is erg nieuwsgierig wat nu in haar bench ligt. Als we maar even in de bench kijken, staat zij er al naast. Niekje zorgt goed voor de kleintjes, dus daar hoeven we niet zoveel aan te doen. Op onze andere site staat onder het kopje 1ste nest 2007 het verhaal en foto’s van Niekje en haar kroost.

18 Januari 2007

Gisteren vierde Bowie zijn zevende verjaardag! Hij kreeg nog een kaartje van de mevrouw waar wij Bowie van gekocht hebben. Ze denkt nog elk jaar heel trouw aan zijn verjaardag. Erg lief. Vandaag mochten de honden de hele dag weer mee naar de manege. Er wordt daar druk gebouwd en omdat we de hele dag daar waren en we de honden niet de hele dag alleen wilden laten, mochten ze mee. Tot grote vreugde van hun. Sheela weet heel goed waar we heen gaan en die gaat al luidkeels in de auto zitten zingen. Ze weet ook heel goed de weg. Ze lopen daar lekker rond, en hebben veel plezier. ’s Middags werd er beton gestort voor de ondergrond van nieuwe stallen die er gebouwd worden. En wie moest er weer door het verse beton lopen? Juist, Sheela dus. Die moest toch even kijken wat er nu weer lag en zakte gelijk 10 cm in het beton weg. We hebben er hard om gelachen. Ze hebben het beton weer gladgestreken en alle hondenpootjes waren weer weg. Alleen zat in Sheela’s vacht nog restjes cement. In huis heb ik haar pootjes en buik gewassen om de restjes cement eruit te krijgen. En de honden hebben heerlijk geslapen, omdat ze toch wel moe zijn na een dagje op stal! Ze hebben het erg druk met rondlopen en goed oppassen. Morgen mogen ze weer mee, maar dan gaan we een halve dag. En zaterdag gaan ze de hele dag weer mee!

10 Januari 2007

Ik hoop dat het nog niet te laat is om iedereen een heel gelukkig 2007 toe te wensen en veel succes gewenst met alle toekomstplannen die dit jaar in de planning staan. Ik hoop ook dat iedereen oud en nieuw goed doorstaan heeft en dat alle vingertjes er nog aan zitten. En ook dat de hondjes er dit jaar weinig last van hebben gehad. Vorig jaar was Sheela nog een stoere dame die niets om vuurwerk gaf, maar dit jaar vond ze het niet zo leuk en was ze best bang. Andere jaren was Bowie de bangerik, maar dit jaar was hij stoer. We hebben wel eens een riem kapot getrokken omdat meneer niet mee naar buiten wilde. Dit jaar dus niet; hij was stoer en Sheela vond het eng. We nemen de honden mee naar het bos en dan kunnen ze daar lekker rennen zonder het geknal erbij. De afgelopen weken zijn we druk geweest op de manege omdat de nieuwbouw eindelijk is begonnen. En de honden mogen dan lekker mee. Sheela loopt daar nu rond of ze daar hoort. Als een andere hond begint te blaffen gaat zij erbij staan kijken of ze moet helpen en wat er aan de hand is. Ze is erg overtuigd van haar eigen kunne en is zeer zelfbewust. Terwijl Bowie ergens gaat liggen en zo alles in de gaten kan houden, loopt Sheela rond om te kijken of ze alles nog onder controle heeft. Samen kunnen ze daar alles aan. Ze voelen zich daar helemaal thuis tussen de paarden en alle mensen die daar ook lopen. Bowie was toen we hem net kregen erg bang voor paarden. Als hij over de gang liep, liep hij in het midden zodat de paarden hem niets konden doen. Al die paardenhoofden uit de stal, niks voor hem. Nu loopt hij overal rond op zoek naar gevallen paardenbrokjes. Sheela neust met de paardjes en vindt alles leuk. Soms gaat ze ook heel hard door een (lege) wei rennen. En ze komen er uit te zien als beesten! Zwart en vol met modder en zand. Dan is Sheela opeens een half-zwarte collie. Dan komen ze thuis, zijn doodmoe, ploffen op hun kussen of in de mand en gaan lekker liggen slapen. Als ze dan na een paar uur weer wakker worden, schudden ze zich uit en zijn schoon, terwijl er genoeg zand op hun slaapplaats is komen te liggen, waar je een zandkasteel van kan bouwen. Maar goed, gelukkig hebben we plavuizen, vegen het zand bij elkaar en zijn blij omdat we weten dat de honden zich hebben vermaakt daar. Wat niet zoveel met de honden te maken heeft, maar wel met ons gezin is het volgende; vandaag heeft onze oudste zoon Mark zijn rijbewijs gehaald! Mark, van harte gefeliciteerd en veel veilige kilometers toegewenst! Ja, ze worden groot!

20 December 2006

Vandaag kregen we het trieste nieuws te horen dat Sheela’s hondenvriendinnetje Amy op 3-jarige leeftijd overleden is. Amy was sinds afgelopen zomervakantie, nadat ze loops geweest was, niet meer de oude. niet. Ze was sloom, wilde niet meer spelen, had geen belangstelling meer voor andere honden. De dierenarts wist het ook niet. En begin december kwam eruit dat ze het aan haar nieren had. En nu moesten haar eigenaars op zo’n jonge leeftijd al afscheid van haar nemen. Erg triest. We wensen de eigenaren van Amy heel veel sterkte. Ze zullen Amy heel erg missen. Amy was een Nova Scotia Duck Tolling Retriever. Een heel erg lief vrolijk en aanhankelijk hondje, wat altijd wilde spelen. Ze ging vaak met haar baas mee naast de fiets. Dat vond ze geweldig! Ook wij zullen haar missen.

10 December 2006

Vorige week waren we met de honden op de manege en daar zag ik dat Sheela begon te pluizen. Ze ging verharen en je zag de pluizen van de ondervacht zitten. In de poetskist zat een grove kam voor paardenmanen ( later bleek die ook geschikt te zijn voor hondenharen!), dus ik heb Sheela gepakt en ben haar eens lekker gaan kammen. Er kwam een aardige bult haar uit. Ik kon er bijna nog een collie van breien. Maar de meeste pluizen waren eruit. Vandaag viel het mij op dat ik weer pluizen zag, dus de borstel en kam erbij en weer Sheela onder handen genomen. Er kwam nu niet meer zoveel uit (dat kon ook haast niet anders), maar een kleine hond kon ik er bijna van maken. En nu krijgen we de opmerkingen: wat is de hond mager. En ze is echt een scharminkeltje geworden, zo zonder ondervacht. Ze heeft een mager koppie gekregen, een smal nekje en weinig body. Het haar groeit wel weer aan, maar nu ziet ze er erg zielig en magertjes uit! Nu moet Bowie nog gedaan worden. Maar ja, daar heb ik weinig zin in, want meneer heeft het niet zo op borstelen. Hij moet toch wel geborsteld worden, dus binnenkort is hij de pineut!

20 November 2006

De tijd vliegt voorbij en zo was het alweer eens tijd voor een nieuw dagboekstukje. Tja, wat is hier allemaal gebeurd.
Niet zoveel eigenlijk en toch genoeg. De vogel die aan is komen vliegen heeft inmiddels een grotere kooi en staat nog steeds gezellig bij Anouk.
Hij is niet heel tam, maar ze laat hem wel eens los vliegen door de kamer. De wond aan zijn vleugel en poot zijn genezen en hij gebruikt ze gewoon en goed. Niks meer aan de hand. Op de manege zijn ze nu (eindelijk) begonnen met de bouw van een nieuwe binnenmanege. We helpen regelmatig met allerlei werkzaamheden en dan mogen de honden ook vaak mee. Laatst gingen we op een zondag en de honden liepen lekker rond. Door het natte gras in de wei (paardjes ophalen en de voetbal van het veulen afpakken), dan weer door de modder in de springtuin, lekker rennen en aan het einde van de dag waren ze ZWART! Ik dacht nog; dat droogt wel op als we thuis zijn. Maar thuis gekomen hebben we toch maar besloten om ze even in bad te doen. Sheela maakt dat niets uit. Ze ondergaat dat gewoon. Bowie vindt dit dus minder geslaagd. Maar hij was zo overdonderd doordat de baas hem zo oppakte en in de badkuip zette, dat hij vergat om te mopperen. Van die gelegenheid gebruikt gemaakt om hem dan maar gelijk goed te wassen. Sheela hebben we alleen afgespoeld, maar bij Bowie kwam de shampoo eraan te pas. Bij Bowie zaten er allerlei klitten en troep in zijn vacht, dus schaar erbij. Tonny heeft voornamelijk de achterste helft gewassen en hij bleef heel braaf staan. Daarna afdrogen (badkamer schoonmaken en alle modder uit het bad spoelen) en toen Bowie droog was de borstel erdoor. Dat was nu niet zo leuk. Maar na de behandeling zag hij er toch weer mooi uit. Hij glom als een spiegeltje. In zijn staart zaten ook klitten en daarna had hij maar een heel klein ielig staartje over. Groeit wel weer aan. Dit was de eerste keer dat we Bowie in bad hebben gewassen. Hij heeft zo een hekel aan water en ik zie het niet zo zitten om die mopperkont te wassen. Maar al met al gedroeg hij zich wel braaf.

1 Oktober 2006

Nadat we eerst op 18 september hebben gevierd dat Sheela alweer 2 jaar is geworden, vierden we een week later dat ons lieve paardje Irma alweer een jaar bij ons is. Een jaar geleden kregen we een paard dat weinig aandacht had gehad en een dikke buik van het veulen dat ze had gehad. Het veulen bleef achter bij de eigenaar en wij kochten het paard. Nu, een jaar later hebben we een paardje dat een goede conditie heeft, helemaal gelukkig met alle aandacht en knuffels die ze van ons krijgt en staat te glimmen in de stal. Ze ziet er goed uit, voelt zich ook goed. Ze voelt zich geen zestien, maar eerder zes. Altijd blij en vrolijk. Elke dag gaat ze gezellig met een hele groep andere paardjes in de wei en ze voelt zich helemaal happy! Wij zijn blij met zo’n lief paard en ik hoop dat zij ook blij is met ons! De afgelopen week waren we druk op de manege en dan mochten de honden ook steeds mee. Anders zitten ze zo lang alleen thuis en op stal lopen ze lekker rond en ook in de weg. Bowie gaat gewoon midden in de gang liggen en als je er meet een paard langs wilt, heb je pech. Zo gaat hij ook midden op het erf liggen om alles in de gaten te houden. Sheela vindt het erg leuk om daar rond te lopen. Je kan met het veulen spelen, spelen met Bowie, gewoon lekker rond lopen en mee lopen naar de wei in, paardjes ophalen. Aan het einde van de dag zijn de honden altijd lekker moe van de hele dag daar buiten lopen. Ze blijven braaf in de buurt en doen geen stoute dingen en gedragen ze daar. Sinds vandaag hebben we er weer een huisdier bij. Sinds een week vloog hier buiten een dwergpapegaaitje rond. Die wilde we wel vangen. Vandaag riep dochter Anouk opeens; He het vogeltje! Ze rende naar buiten en kwam terug met het vogeltje. Sheela had het vogeltje ook willen pakken, maar deed dat toch maar niet. Het vogeltje zit nu even in een kanariekooi en maandag gaan we op zoek naar een grote kooi. Anouk heeft het vogeltje nu op haar kamer staan, naast de kooi met de hamster. Het vogeltje kan niet in de huiskamer vanwege onze poes. Hij was een beetje gewond aan zijn vleugel en pootje, maar dat komt vast wel in orde met en paar daagjes rust. Hij was gegrepen door een grote vogel en boven onze tuin liet die vogel het dwergpapegaaitje los. Mazzel dat tie op de stenen viel,; hij had ook in de vijver kunnen vallen….

1 September 2006

Ook wij zijn weer terug van onze vakantie. Dit jaar hebben we Denemarken, hoofdzakelijk het eiland Fyn, onveilig gemaakt. De heenreis was geen probleem. De hondjes gaan lekker in de auto liggen en om de paar uur stoppen we en mogen ze er even uit. En wij willen er ook wel even uit. De tweede dag in Denemarken begon het behoorlijk te regenen. Het grondzeil in de voortent werd nogal nat. De honden slapen ook in de voortent. Ze hebben wel een kleed of deken waar ze op kunnen liggen, maar ook die worden zo nat en klam. En voor de hondjes leek het ons ook nogal koud. Dus hebben we besloten om de honden in de auto te laten slapen. Gelukkig hebben we een grote auto (Renault Espace) en we hebben de achterstoelen neergeklapt en daar de dekens neergelegd en zo konden de honden lekker droog en warm slapen. Uiteindelijk hebben ze de hele vakantie in de auto geslapen. Geen probleem hoor, vonden ze zalig! Op een avond begon het (alweer) te regenen en Sheela ging uit zichzelf al in de auto liggen. We hadden op een avond een lange wandeling gemaakt en Sheela ging bij thuiskomst alvast in de auto liggen. Die was ’s avonds zo moe, dat ze niet meer mee ging een plasje doen. ‘sMorgens was het altijd een heel gedoe om de honden uit de auto te halen, want Sheela was zo blij dat ze weer iemand zag dat ze luidkeels begon te jammeren. En niet zachtjes hoor! En dan sta je op een camping met een boel andere mensen om je heen en een huilende hond! Ik vind het altijd erg prettig om ’s morgens met de honden te lopen in de vakantie, want daar is het altijd anders dan thuis. En als ik terug kom, is de thee gezet en de warme verse broodjes zijn gehaald. Mmm. De camping waar we dit jaar waren, had een heel groot bos erom heen. Heerlijk wandelen dus. Konijntjes zag je er niet, maar wel hertjes. Ook dat vond Sheela erg leuk. Ik hoorde op een ochtend wat geritsel in het bos en ik was al aan het kijken waar de hertjes waren, toen Sheela ze al gezien had en er dus achter aan rende. Gelukkig kwam ze ook nog wel snel weer terug. De honden hebben er aardig wat afgewandeld. Ze hebben nu weer een hele tijd nodig om bij te komen! Verder waren ze weer super braaf. Ze gedragen zich zo netjes bij het kamperen, zorgen voor weinig overlast, zijn braaf tegen andere honden. Tuurlijk, een kwestie van opvoeding, maar het is toch anders dan thuis en daar kun je lekker gebruik van maken. Dat deed Sheela ook tijdens het eten, Haar eten dan. Bowie krijgt eerst en dan zij. Sheela moet vaak een opdrachtje doen voor ze haar eten krijgt, maar dan heeft ze het ook binnen twee tellen op. Ze kauwt niet, het is gewoon hap, slik, weg. Nu was dat nog erger. Ze eet niet, maar schrokt. En dan deed ze ook nog een poging om Bowie weg te jagen en zijn bak leeg te eten. Bowie vindt dat best en laat zich weg jagen, maar dat mag niet van ons. Sheela weet ook wel dat dat niet mag, maar ze probeert het toch.. Ook liep ze steeds meer te bedelen als wij aan het eten waren. Doet ze thuis ook niet. Het enige wat de honden niet echt leuk vonden, was als we een stadje gingen bekijken. Ze liepen liever door het bos… Bowie krijg je nog wel een keer mee door te zeggen dat hij braaf is en of tie nog en stukje mee gaat. Sheela zet zich schrap en blijft staan. Tot hier en niet verder. We liepen over een grote buiten-rommelmarkt en daar trokken we toch veel bekijks met de honden. Ook werden daar dieren (konijnen, kippen, hamsters, muizen, vogels) verkocht en dat vond Sheela weer erg leuk. Vooral vogeltjes die heen en weer hipten in hun kooi waren erg leuk. Na ruim 2 weken werd de terugreis weer aanvaard. En nu zitten we weer in ons gewone daagse ritme. Vandaag de poes opgehaald uit het pension waar ze elk jaar weer goed wordt verzorgd. Daar krijgt ze lekker veel aandacht en knuffels. Ze heeft het prima naar haar zin daar. En als ze weer thuis is, is ze ook weer heel blij. Dan loopt ze hard te mauwen en weet ze niet wie ze moet knuffelen. Ons lieve paard heeft ook 3 weken vakantie gehad en die hebben we vandaag ook weer verblijd met een bezoekje, aandacht, knuffels en een ritje. Zij had ons wel gemist, vooral de aandacht. Na een weekje stond ze toch wel zielig te kijken. Toen heeft ze wat extra aandacht en knuffels gehad van Monique, (staleigenaresse). Ze ging wel elke dag in de wei en een meisje zou haar regelmatig even borstelen. Maar dat is toch anders. Paard keek zeer verbaasd dat ik opeens voor de stal stond. Fijn gereden, drie kwartier en zo kwam het luie zweet wel los bij het paardje en het baasje!

1 Augustus 2006

Na een heleboel warme dagen hebben we nu weer wat koelere dagen. Onze honden wilden toen het zo ontzettend warm was echt niet meer mee wandelen.
Een rondje plantsoentje zodat ze even konden plassen en dan was het weer genoeg. Geef ze eens ongelijk, toch. En dan als het ’s avonds koeler werd,
werden ze wat actiever en dan gingen ze spelen in de tuin. Of we gingen dan even wandelen. Met de auto naar het bos ofzo. Sheela is nu voor de tweede keer loops geworden. Netjes 9 maanden na de eerste keer. En heel fijn ook, de loopsheid is weer voorbij voor we op vakantie gaan. Want ook dat staat weer op het programma. Gelukkig hebben we weinig last van reuen uit omgeving, alleen Bowie is weer lastig. Tijdens de hoogtijdagen is hij weer smoorverliefd. Hij loopt Sheela uit te dagen en wil opeens spelen. Dat duurt dan een dag of 3 en dan is het weer over. Verder merken we weinig van de loopsheid; zo nu en dan wat bloeddruppels, maar Sheela houdt zichzelf netjes schoon. Ze heeft alleen wat last van haar hormoontjes; ze wordt tamelijk eigenwijs en pinnig. Echt een meid!

14 Juni 2006

Vandaag een bezoekje aan de dierenarts gebracht. Het was weer tijd voor de inentingen. De honden werden nagekeken en gezond bevonden.
Alleen moest de dierenarts weer kennis maken met de tanden van Bowie. Bowie vindt die onderzoekjes vreselijk eng en dan hapt hij wel eens. Gelukkig kon de dierenarts op tijd zijn arm wegtrekken. Verder moesten de honden even op de weegschaal. Sheela woog nu 19 kg, netjes vergeleken met vorig jaar. Toen woog ze 23 kg! Bowie woog nu 24 kg, met 26 kg vorig jaar. Ze hebben de prikjes weer gehad en zijn weer klaar voor een jaar. Onze dierenartspraktijk is verhuisd naar een nieuwe praktijk. Daar waren we nog niet eerder geweest. Zag er allemaal netjes uit. Mooi nieuw alles. Alleen had de computer storing. Dat was later weer verholpen. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar onze honden hebben regelmatig teken. Zo kan het gebeuren dat je ze van onder tot boven nakijkt op teken, er vervolgens 5 verwijderd en 5 minuten later in huis zo’n dikke doperwt vindt. Toch over het hoofd gezien.

23 Mei 2006

Laatst weer een paar rare dingen met Sheela beleefd. Hier in huis liep ’s avonds een spin (zo’n grote dikke zwarte, ENG!). De kinderen wezen Sheela waar de spin liep, voor haar mand langs, waar zij dus in lag. Sheela kwam haar mand uit om te kijken waar die spin nu was. Ze snuffelde een keer aan dat beest en die spin begint te lopen. Geen probleem voor Sheela, ze doet hap, slik en weg was de spin. We hebben heel erg gelachen, want het was ook een maf gezicht. Een paar dagen later liepen we in het bos te wandelen. Sheela liep te snuffelen in het gras en ze had plotseling een muisje gevangen. Ze was supertrots en liep ook blij rond met de muis in haar bek. Alleen het staartje bungelde uit haar bekkie. Ze rende vrolijk rond, maar wilde de muis niet afgeven aan de baas. Sheela wilde de muis ook nog opeten. Later heeft ze de muis toch maar bij de baas gebracht. Helaas heeft de muis dit niet overleefd.

3 Mei 2006

Eindelijk lijkt het erop dat het wat beter weer wordt. Je hoeft je nu niet meer zo warm aan te kleden als je gaat wandelen. De sjaal en handschoenen kunnen eindelijk thuis blijven. Ook kunnen we nu eindelijk lekker de tuindeur open laten. De eerste paar keer vonden de honden dat erg leuk. Dan renden ze naar buiten om in de tuin lekker te gaan lopen spelen samen. En dan kwamen ze heel hard achter elkaar aan weer naar binnen gerend (Sheela voorop), renden een rondje door de kamer en dan weer naar buiten. Nu is de nieuwigheid er een beetje af. Ze liggen niet meer zo veel buiten. Soms zoekt Sheela buiten een speeltje op en dan komt ze daar binnen mee zeuren. Als wij buiten zijn, gaan de honden wel bij ons liggen. Onze Sheela wordt toch een behoorlijk pittig dametje. Zo heeft ze Bowie aardig onder de duim. Hij mag niet voorop lopen. Hij mag bij het spelen niet tegen mij gaan blaffen. Zij wil als eerste een koekje. Als ik bij het aanrecht sta om eten te maken voor de honden, staat Sheela vlak achter mij en als Bowie een stap in mijn richting doet, krijgt hij een snauw. Op straat houdt zij alles in de gaten. Alleen in het donker is Bowie degene die op mij past. Alle mensen die ergens lopen of fietsen heeft hij al gezien en begint bij voorbaat al te mopperen. Ik moet hem echt aan de riem houden in het donker, want hij gaat overal op af. En dan moet je weer over straat gaan bleren om de hond terug te roepen, en dat ’s avonds laat. Overdag vindt Bowie iedereen aardig, maar als het donker wordt, o wee, pas dan maar op. Sheela houdt ook wel alles in de gaten, maar meer met het idee; wie ben jij, wil je spelen, heb je wat lekkers?

2 April 2006

Zo gebeurt het dat je weken geen berichtje schrijft en dan weer snel achter elkaar. Afgelopen nacht werden we wakker gewroeft door Sheela. Meestal is het Bowie die ’s nachts aanslaat omdat hij wat hoort. Hij blaft dan heel hard en een tijdje achter elkaar (sorry buren).
Hij blaft tegen de krantenbezorgers, tegen mensen die langs ons huis lopen en als hij denkt dat hij wat hoort. Het is een prima waakhond,
maar wat minder geblaf ’s nachts mag ook wel eens. Het gebeurt gelukkig niet iedere nacht. En vannacht was het Sheela.
Ze zei heel bescheiden: Wroef en even later nog eens. En dat een paar keer achter elkaar. Dus toen ben ik maar eens gaan kijken.
Het bleek dat Bowie in de bench lag te slapen en zij wilde erin. En ze moest heel nodig naar buiten. Ze was zo ontzettend blij dat ze mij zag,
dat ik dacht dat er meer aan de hand was, dan een Bowie die in haar bed lag. En dat bleek ook wel. Ze ging voor de buitendeur zitten piepen en toen ik haar in de tuin liet, moest ze heel nodig plassen en ook poepen. De arme schat. Als ze zo laat blijken dat ze er uit moet, vind ik dat niet zo erg. Als Bowie ’s nacht hoge nood heeft, legt hij alles gewoon in de kamer neer. En dan vind je dat als je de kamer in komt.
Ook niet fijn op de nuchtere maag.

31 Maart 2006

31 maart 2006 Ik heb al een hele tijd geen dagboekstukjes geschreven, mijn excuses hiervoor. Er gebeurde gewoon niet al te veel. Het ging hier gewoon zijn gangetje. We hebben ook nog wat andere verjaardag gevierd. Sheela vindt dat erg gezellig.
Afgelopen twee dagen waren de honden een beetje ziek. Eerst had Sheela last van haar darmen en zo kon het gebeuren dat je ’s morgens wat drollen in de kamer vindt. De volgende dag had Bowie ook last. Gelukkig was dat overdag en aan zijn gedrag kun je duidelijk zien dat hij HELE hoge nood heeft. Bowie gaat heel erg lopen hijgen en zeuren en heen en weer lopen en dan weten we dat hij er nodig uit moet en wel NU! Verder gaan de honden tegenwoordig bijna elke zaterdag mee naar de manege. Ze beginnen al te piepen als wij de jas aan doen en ze zijn ook heel teleurgesteld als we weg gaan zonder hun. Soms moeten ze thuisblijven. Voornamelijk als we op de fiets gaan.
Dan kunnen ze niet mee. Het is ruim 10 km en dat kunnen ze niet naast de fiets meelopen. Sheela heeft een nieuw vriendje op de manege:
opa heeft een tweede hond aangeschaft. De eerste is een Hovaward van ruim 10 jaar en opa wilde graag een hond erbij.
Sinds een paar weken heeft hij een pup erbij: Buster, ook een Hovaward. Een ontzettende ondeugd. Maar ze kunnen samen heerlijk rennen en spelen. Tonny gaat op zaterdagmorgen samen met opa en de honden door het bos lopen. Vindt vooral het jonge spul erg leuk.
Het lijkt erop dat het hier eindelijk een beetje lente wordt. De bomen en struiken lopen uit en de temperatuur gaat omhoog.
Hopelijk gaat het nu niet meer vriezen en die kou zijn we nu ook wel zat.
Ik zal proberen iets regelmatiger een stukje te schrijven.

11 Februari 2006

Zo, het leven gaat hier weer zijn gewone gang. De festiviteiten ter ere van Tonny’s 50ste verjaardag hebben weer achter de rug. De verjaardag zelf vond vooral Sheela ook erg gezellig. Er kwam veel visite en sommige nemen ook nog wat voor je mee.
En er kwamen veel lekkere hapjes langs. Niet dat de honden veel meekrijgen, maar Sheela komt toch kijken. Bowie vindt de visite maar zozo. Op een gegeven moment wordt het hem te druk en dan gaat hij gewoon ergens liggen slapen. Het liefst midden in het pad.
’s Morgens kwam een vriendin van ons met haar tweeling van 16 maanden. Dat vond Sheela HEEL erg leuk.
Want die kleine meisjes kregen een koekje en ze kruimelden nogal. Dus bleef Sheela heel tactisch heel dicht bij hun liggen om zo alle kruimeltjes op te snoepen. Eén van de meisjes wilde haar koekje niet meer en gaf het gewoon aan Sheela. Tja, dat doen ze thuis ook.
Daar voeren ze de honden ook de restjes van hun koekje. Sheela vond het niet erg. Zij was de hele morgen druk met de kruimels opzoeken. Vandaag stond ons normale-zaterdagmorgen-bezoek aan de manege op het programma. De honden mochten weer mee.
Zelfs Bowie vindt het daar leuk. Sheela loopt heel blij alles en iedereen te begroeten als ze uit de auto komt. De situatie op de manege is nog niet veel veranderd. We rijden nog steeds onze rondjes in de (circus)tent. Er wordt uitgezocht wat er voor nieuwe hal komt te staan.
Maar eerst moet de verzekering weten wat de oude hal waard was, voor ze uitkeren en er wat nieuws besteld kan worden.
We hopen in de zomer een nieuwe hal te hebben. Tot zolang moeten we geduld hebben.


7 Februari 2006

Vandaag is Tonny jarig! Hij wordt vandaag 50!
Namens ons en de honden wordt hij van harte gefeliciteerd met het behalen van deze mijlpaal!


16 Januari 2006

Vandaag is het feest hier in huis want Bowie is vandaag jarig. Hij wordt alweer zes jaar, die oude brombeer! Ik heb hem vanmorgen eerst getrakteerd op een goede borstelbeurt. Daar was hij heel blij mee (maar niet heus). Hij moet altijd even mopperen tijdens het borstelen, maar vandaag ging het wel goed. Na een tijdje gaat hij dan toch wel ontspannen languit liggen bij het borstelen. Het was hard nodig, want er kwam een boel oud haar uit! En met stukjes kaas erbij wil het wel. Daarna was Sheela aan de beurt. Dat gaat gewoon een stuk anders. Die vindt alles goed en dan kan ik rustig kammen en borstelen, zonder dat ik op moet letten. Bij Bowie moet ik steeds opletten of hij alles nog wel goed vindt en niet zijn lip optrekt ( Pas op hoor, vrouwtje kan harder mopperen!). Na de borstelbeurt wat lekkers en het feest was compleet. Op zijn verjaardag ziet Bowie er weer mooi uit, met mooie glimmende haren.

13 Januari 2006

Gisteravond was het weer zover: Sheela moest (weer) examen doen voor de cursus gevorderden. Helaas, ook deze keer is ze gezakt. Met nog minder punten dan de vorige keer. Oei. We hebben dan ook maar besloten om niet door te gaan met de cursus. Afgelopen dinsdagavond hadden we nog een extra les met Sheela. Toen deed ze alle oefeningen gewoon netjes. En gisteravond dus niet… Ze had er geen zin in. Tijdens het wandelen oefenen we regelmatig verschillende dingen en dan weet ze het wel en dan doet ze ook gewoon wat er van haar verwacht wordt. Dan is ze erg braaf. Maar net tijdens het examen niet. Nou ja, erg pech gehad. Het was een troost dat geen van de andere honden van de cursus geslaagd waren. Het was leuk geweest als ze geslaagd was en dan verder te gaan met de cursus tot reddingshond, maar dat zit er niet in. Buiten luistert Sheela goed en dat is toch het belangrijkste. Verder is het nog steeds ons lieve meisje en ze zit vol met gekke dingen en ze wil graag spelen en donderjagen.

5 Januari 2006

Allereerst willen we iedereen een heel gezond en gelukkig 2006 toewensen. Door een virusinfectie in onze computer was het niet mogelijk om dit dagboek bij te werken. De computer moest eerst ter reparatie voor we er weer mee konden werken. Ook wij vonden dit erg vervelend. Maar gelukkig is alles weer in orde. Hier zijn de kerstdagen en oud en nieuw rustig verlopen. Bowie is nogal bang voor vuurwerk en wil het liefste eigenlijk niet naar buiten als er geknald wordt, maar ja, we kunnen hem niet drie dagen binnen houden. Dus moest hij verplicht aangelijnd mee, want anders wilde hij niet. Zo kon het ook gebeuren dat hij achter bij de wei bleef staan, omdat hij niet terug wilde mee naar huis. Sheela begon zich ook een beetje sip te gedragen. Normaal loopt zij altijd trots met haar staart in de lucht te zwaaien. Nu niet, haar mooie staart hing zielig naar beneden. Op oudejaarsdag zelf moesten we eerst naar de manege voor de rijles van onze dochters. Dus de honden weer mee genomen. Daar is het lekker rustig en zo konden ze even lekker dollen in het bos. ’s Middags hebben we ze maar weer meegenomen in de auto naar het bos. En om twaalf uur vinden de honden het niet meer zo erg. Dan is er zoveel herrie, dan maakt dat niet meer uit. Nu gaat alles hier weer het gewone gangetje.

9 December 2005

Ook gisteravond was ik weer mee naar de cursus van Sheela.
Toen we aankwamen bij het cursusgebouwtje was bijna alles donker. Vreemd. Zou er geen cursus zijn….?
Wij zijn naar binnen gegaan en daar bleek dat er een of andere zekering door was.
Deze kon niet door de cursusleider zelf vervangen worden. Daar moest Essent voor komen.
Dus die werd gebeld en ze zouden er zo aankomen. Een uur later was de meneer van Essent er,
30 seconden werk en er was weer licht in de zaal.
Maar onze les was inmiddels voorbij en de cursisten van de volgende les kwamen al binnen.
Dus toen zijn we maar naar huis gegaan. We hebben wel heel gezellig zitten kletsen met de andere cursisten,
maar we hebben niets kunnen oefenen. Gelukkig kon er wel koffie gezet worden, dus met een kopje koffie
kwamen we de tijd wel door. Op een gegeven moment ging Sheela voor Tonny zitten en toen ging ze zitten
joelen en jammeren. Daar hebben we vreselijk om gelachen. De opmerkingen werden al gemaakt dat ze dacht
dat het volle maan was: het was donker en er brandde maar een enkele lamp. Het examen van volgende week
wordt verplaatst naar een andere dag en volgende week is er dus gewoon les.
Op de manege is de ravage inmiddels opgeruimd. Er is een tent geplaatst zodat we droog kunnen rijden.
Ook is er een klein keetje geplaatst zodat de mevrouw van de kantine weer koffie/thee en tosties kan verkopen.
Vanaf maandag beginnen de lessen weer. Twee weken lang heeft dat stil gelegen. De paardjes hebben twee
weken een onverwachte vakantie gehad.
Ik geloof dat sommige het niet zo erg vonden, want ze mochten nu vaker in de wei lopen.

2 December 2005

Omdat ik voorlopig op donderdagavond niet kan paardrijden
had ik nu eindelijk eens tijd om mee te gaan naar de cursus van Sheela. Ik was nog niet eerder mee geweest en nu
kon het eindelijk. Nu kon ik eens zien hoe het op de cursus toe gaat. Ik vond het erg leuk om het te zien.
Alle honden deden goed hun best, behalve Sheela. Zij loopt er rond met een koppie: “Is dit nodig?” Ze doet
alle oefeningen wel, maar niet met enthousiasme. Alleen het af-liggen op afstand doet ze nog niet.
Volgende week hebben we nog een les en daarna examen. Er moet dus nog wel even ge-oefend worden.....

27 November 2005

Aangenaam verrast waren we door de hevige sneeuwval afgelopen vrijdag. Vrijdag begon het te sneeuwen en
het hield ook niet meer op. Vrijdagavond lag er al een pak van 30 cm. Alles lag gelijk stil hier.
De wegen waren onbegaanbaar. Het zag er buiten allemaal prachtig uit, maar alles lag stil.
”Even “ naar ons paard werd gelijk een rit van een uur in de auto. Zaterdag viel er nog meer sneeuw.
Toen kwam er nog 10 – 15 cm bij. De honden vonden het erg leuk, maar waren wel van slag.
Ze waren hun plekjes kwijt waar ze normaal plassen en poepen. Toen kon het gebeuren dat ze zomaar
midden op de stoep gingen zitten poepen. Terwijl ze het toch anders netjes in de bosjes doen.
Vandaag werden we weer verrast door de sneeuw, maar dan op een onaangename wijze.
Toen we vanmorgen bij de manege kwamen om ons paard te gaan rijden, bleek door de hevige sneeuwval de hele manege te zijn ingestort. Er lag zoveel sneeuw op het dak en midden in de nacht kwam het dak naar beneden. En daardoor ook de wanden. Het is echt verschrikkelijk om te zien. Gelukkig mankeren de paarden niets. De stallen zijn gespaard gebleven. De meeste paarden stonden vanmorgen alweer rustig in hun stal van het hooi te eten.
Er moesten een aantal paarden ge-evacueerd worden. Die zijn voorlopig ondergebracht bij de overburen.
We hopen dat aan het einde van de week er een tent over de buitenmanege is gespannen en dat we weer kunnen rijden.
De manege moet gesloopt worden en daarna kan er een nieuwe hal worden gebouwd. Voorlopig is het behelpen.

21 November 2005

Het is nu een jaar geleden dat Sheela bij ons kwam wonen.
Die kleine lieve eigenwijze knuffel is uitgegroeid tot een grote lieve en eigenwijze knuffel.
Sheela is een hondje met een maf karakter. Altijd in voor een spelletje. En anders verzint ze zelf wel iets,
als wij niet willen spelen. Tegenwoordig gaat ze zingen als ze merkt dat ze mee mag.
Dan zit ze netjes op het matje heel hard te joelen. Op zich is dat niet zo erg, maar wel als ze dat
’s morgens heel vroeg doet, terwijl de rest van de familie nog ligt te slapen.
Het is een heel vrolijk hondje, maar wel bazig, want ze heeft Bowie aardig onder de duim. Als ze allebei een kluifje krijgen, krijgt zij het voor elkaar om Bowie’s kluif af te pakken en dan heeft die grote lummel niets! En hij pakt het ook niet terug. Tijdens het wandelen mag Bowie niet te hard lopen, want dan pakt ze hem in zijn staart, zodat hij niet verder kan. Het is ook een slim hondje. Als ze haar eten krijgt moet ze daar iets voor doen: zitten, liggen of een poot geven. Als je drie keer iets doet, weet ze het de vierde keer al. En dan doet ze het zelf al, zonder dat je een commando hoeft te geven. Nu heeft ze geleerd om op een vingerbeweging een pirouette te draaien. Ik zeg “rondje” en maak met mijn vinger een rondje in de lucht en zij draait al. Ook verander ik de volgorde van de commando’s , anders doet ze alles helemaal zelf. Nu weet ik eigenlijk geen nieuwe kunstjes meer. Ik moet vooor de variatie weer wat nieuws verzinnen. Dan blijft ze alert. Tijdens de wandelingen weet ze heel goed wie waar woont en wie welke hond heeft. En ze kent ook veel hondenvriendjes met hun baasjes.
Op de ene baas reageert ze veel enthousiaster dan op een andere. Erg grappig om te zien.
De cursus doet ze momenteel weer met veel plezier. Zij is de oudste hond van de groep,
maar vindt het heerlijk om met de jonkies te spelen. En ook haar Sheltie-vriendje van kennissen
zit in haar groep. Groot feest als die elkaar zien. Binnenkort moet ze weer examen doen… we wachten maar af.

16 November 2005

De loopsheid van Sheela is ook weer voorbij. Het is allemaal goed verlopen. Ze hield zichzelf netjes schoon.
We hebben maar een paar keer wat druppeltjes bloed gevonden. Ze had er weinig last van.
Ook hadden we gelukkig geen last van andere reuen. De enige reu waar we last van hadden,
was onze eigen Bowie. Hoewel het al twee jaar geleden is, dat hij gecastreerd is,
vond hij Sheela toch erg lekker ruiken. Op een gegeven moment begon hij Sheela uit te dagen om
met hem te spelen en dan begon hij om een poot op haar rug te leggen. En zijn kop.
Tja en dan wilde hij er wel helemaal op. Dat mocht natuurlijk niet van ons.
Dat heeft hij een paar dagen geprobeerd en toen was de lol er wel weer van af.
Als Sheela hem dan begon uit te dagen, mopperde hij weer. Hij probeerde het voornamelijk als
we aan het wandelen waren en ze samen aan het spelen waren. Gelukkig was hij in huis niet lastig.
Dus de rust is weer teruggekeerd in huis. En tijdens de wandelingen.

26 Oktober 2005

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu was het toch echt duidelijk zichtbaar: Sheela is voor het eerst loops
geworden. Toen we gisteren de kamer in kwamen lag er een spoor van bloeddruppeltjes. Ze is nu toch echt loops.
Gelukkig is Bowie twee jaar geleden al gecastreerd, dus van hem kunnen we niks meer verwachten.
Toen ik gistermiddag met de honden aan het lopen was langs de wei, bleek daar plotseling een Haflingerpony te staan. Het paardje was erg nieuwsgierig en kwam in draf op het hek af naar ons toe. Toen bleek dus hoe
Sheela gewend is aan paarden, want ze stak gelijk haar neus onder het hek door en ging met de pony aan het neuzen.
Ze hebben elkaar uitgebreid besnuffeld en ze waren beide erg nieuwsgierig. Dit was erg schattig om te zien.
Ook liep Sheela zo de wei in, maar dat vond ik niet zo’n goed idee. Je weet nooit wat een paard dan doet.
Dit paardje kwam achter Sheela aan en dat vond Sheela toch wel eng. Maar verder was ze niet bang,
want op de manege staat ze ook te neuzen met de paardjes. Bowie vond dit paard wel weer eng. Sheela vindt de koeien eng. Ook hebben we besloten om de cursus gevorderden 1 nog een keer over te doen met Sheela.
Dit keer gaan we op de donderdagavond. Ondanks het drukke sportprogramma van iedereen op de donderdag,
kwam dit toch het beste uit. Afgelopen donderdag is Sheela weer begonnen. Ze doet hetzelfde als de vorige keer. Misschien dat ze nu iets beter wil luisteren.
Daarna gingen ze gelijk door om mij op te halen van de manege, waar ik op donderdagavond mijn paardrijles heb.
Op het moment dat Tonny het weggetje inreed naar de manege, begon Sheela achter in de auto al te zingen.
Ze weet heel goed de weg naar de manege. De hele weg hoor je haar niet, maar als we het weggetje inrijden,
laat ze zich horen. Zo leuk vindt ze het dus daar. Dan is ze erg blij om alles en iedereen weer te zien.
Verder deed ze het wel goed op de cursus. Het is dus puur een kwestie van herhalen en bijspijkeren.

24 Oktober 2005

Gisteren was het een drukke en spannende dag voor ons allemaal. We zijn met Sheela naar de Jonge Honden Veteranen Dag van de collieclub geweest. Het was voor haar de eerste keuring. Ze deed mee in de klasse teven 12 tot 15 maanden en in haar klasse is ze eerste geworden! De beoordeling die ze kreeg van de Britse keurmeester Mevr. Basing was heel positief:
  • Very feminine bitch.
  • Nice head and eye.
  • Good flat skull and rounded fore face.
  • Good ears which she used.
  • Nice body shape, with good depth of chest.
  • Good topline and moved well.

Sheela won een grote zak voer en een mooie rozet. Wij zijn erg trots op ons mooie hondenkind.
Ondanks alle drukte bleef Sheela toch lekker rustig.
Dat komt waarschijnlijk door dat ze haar cursus volgt en daar ook gewend is aan andere honden en drukte.
Omdat ikzelf bij de paarden op de manege moest blijven oppassen, is Bowie ook op stal gebleven. Hij begint steeds meer te wennen aan al die paarden en ook hij heeft zich de hele dag prima vermaakt.
Sheela was ’s avonds erg moe van alle opwinding en zij is lekker gaan liggen slapen nadat ze gegeten had.
Bowie was moe van het de hele dag rondlopen tussen de paarden en ook hij is lekker gaan liggen slapen nadat hij zijn bak eten leeg had.
Vandaag waren de beide hondjes nog best moe; ze liggen al de hele dag te slapen.

16 Oktober 2005

De weekends worden een “beetje saai “ voor de honden, want gisteren waren ze weer de hele dag op de manege. Ik moest daar blijven om op te passen en omdat de rest van de familie ook niet thuis was, bleven de honden bij mij.
Het alternatief was om de honden thuis te laten en dan zou Mark tussen zijn voetbalbezigheden door even thuis komen om de honden uit te laten en dan zouden ze de hele dag alleen thuis zitten.
Dan was dit toch een betere oplossing.
Sheela vindt het daar geweldig en ook Bowie gaat zich daar steeds beter thuis voelen. Bowie was in het begin vreselijk bang voor paarden. Hij durfde amper door de gang te lopen met links en rechts allemaal paardenhoofden uit de stal. Nu loopt hij rustig over stal en snuffelt naar gevallen paardenbrokjes.
Ook loopt hij nu gewoon langs een paard wat op de gang staat.
Het enige wat ik nog niet aandurf, is zelf met een paard lopen, terwijl de honden ook rondlopen.
Sheela doet nog wel eens onbenullig als er mensen met paarden langs lopen, dus sluit ik ze even op, als ik paarden in de wei moet zetten of er uit moet halen.
De binnenmanege is erg leuk omdat je daar heel hard kan rennen. En dat doen de honden dan ook, als er geen paarden lopen.
Zo hebben ze daar de hele middag over het erf rond gelopen. Toen de mensen van de manege terug kwamen, werden die dan ook met gekwispel begroet.
Ook door Bowie. Toen de baas later terug kwam om mij en de honden op te halen, waren ze helmaal door het dolle heen. Weer thuis kregen ze een lekkere bak eten en toen zijn ze lekker gaan liggen slapen. Lekker moe van de hele middag buiten lopen.

9 Oktober 2005

Gisteren was weer een drukke dag voor Bowie en Sheela. Ze mochten mee naar de manege. Dat vindt vooral Sheela erg leuk.
Ze kent er iedereen en ze is dik bevriend met verschillende paarden.
In Boekelo was de jaarlijkse military (of eventing) wedstrijd en op de manege waren nog kaartjes. Ikzelf moest op de manege blijven om op te passen, maar Tonny en Josien zijn samen met de honden naar de military gelopen.
Op zaterdagmiddag is daar de cross en dat is altijd erg gezellig. Het was mooi weer en het is de bedoeling dat je als toeschouwer ook de cross loopt. Dat hebben Tonny en Josien ook gedaan. Met Bowie en Sheela.
Onderweg een keer ergens gestopt om de inwendige mens te vullen. Zo hebben ze de hele middag rond gelopen.
Bowie vindt dit soort dingen totaal niet eng of vervelend. Hij loopt braaf mee aan de riem en valt niet uit naar andere honden of zo.
Dan is hij toch erg braaf hoor. Sheela vond zo nu en dan de grote drukte erg eng.
Zoveel mensen bij elkaar is toch iets te veel van het goede. Maar ook zij gedraagt zich netjes. Toen we eindelijk om kwart over zes thuis waren,
heb ik eerst de honden een bak eten gegeven. Daarna zijn ze ergens gaan liggen slapen en we hebben ze de hele avond niet meer gezien of gehoord. Maar ook Josien was moe van zoveel buitenlucht en de lange wandeling.

4 Oktober 2005

Sheela en Bowie wensen al hun hondenvriendjes en – vriendinnetjes een heel fijne dierendag toe! Woef! Ook al andere viervoetervriendjes een fijne dag toegewenst vol met lekkere hapjes en verwennerijtjes! Hoewel Sheela en Bowie van het principe uitgaan dat het hier elke dag dierendag is! En dat vinden de baasjes ook.

26 September 2005

Omdat Sheela bij haar examen gezakt is, hebben we geen cursus meer op de zaterdagmorgen. En de baas zat voor zijn werk in Zweden, dus we hadden toch al geen cursus-dagje.
We kunnen de cursus nog een keer doen, maar dan wordt dat op de maandagavond.
Maar we moeten nog even bekijken of we dat organisatorisch kunnen regelen!
Dat krijg je met een druk gezin. En afgelopen weekend hebben we gezinsuitbreiding gekregen. Deze keer is onze beestenbende uitgebreid met een nieuwe viervoeter, namelijk een paard! Thuis hebben we daar geen ruimte voor, maar ze heeft een mooi stalletje gekregen op de manege, waar we vaste klant zijn. We hebben een 15 jarige merrie gekocht en ze heet Irma.
We hopen dat ze snel goeie vriendjes zal worden met Sheela en Bowie en met alle paardjes op de manege.

18 September 2005

Hoera! Vandaag is onze Sheela jarig! Ze is nu 1 jaar oud en onze puppie is nu geen puppie meer, maar een poepie! Omdat we gisteren een drukke dag hadden, hebben we geen tijd gehad om voor Sheela een kadootje te kopen. En voor ons is er ook geen taart bij de koffie. Dat houden we nog tegoed, net zo als dat de honden nog wel wat lekkers te knabbelen krijgen. Gisteren moest Sheela examen doen voor gevorderden 1. Helaas is ze gezakt. Ze haalde 81 punten, maar moest er 85 hebben om te slagen. Over het algemeen ging het toch wel goed. De belangrijkste dingen (onbevangenheidstest, staan en betasten, gedrag t.o.v. andere honden) had ze allemaal prima. Alleen met een paar andere oefeningen wilde ze niet meewerken, en ja, daar zakten de punten door. Ze is bij tijd en wijle tamelijk eigenwijs, maar dat wisten we al. Verder heeft ze wel haar best gedaan.

11 sept. 2005

Gisteren was er weer cursus voor Sheela. Eerst weer mee naar de manege.
Daar was ze al een tijdje niet meer geweest (vakantie hé) en toen we aankwamen ging ze heel hard zitten blaffen in de auto. Ze mocht de auto uit en was heel blij om daar iedereen weer te zien. Later stond ze bij de merrie-wei.
En beide merries met hun veulens kwamen even neuzen met Sheela. Dat was erg schattig. Op de cursus moest goed geoefend worden, want volgende week moet ze examen doen.
De meeste oefeningen gaan goed, alleen het “af- gaan” op afstand doet ze niet zo geweldig.
Dan komt ze netjes op de baas aflopen. Tijdens onze vakantie hebben we niet zo ijverig geoefend met haar en nu doet ze het nog niet zo braaf. Maar de andere dingen gaan wel goed, maar we wachten gewoon af volgende week. Ik vind het in ieder geval wel spannend.
Vandaag mochten de honden weer mee op stap. Hier in de buurt was weer iets met paarden te doen en daar zijn we gaan kijken. Het was gelukkig niet meer zo warm en de honden wilden graag mee. Dat paardenspul was buiten, dus ze konden prima mee. Vooral Sheela vond het allemaal weer erg leuk.
Dus begon ze in de auto al te zingen. Op het terrein aangekomen vond ze alles ook erg leuk en ze liet steeds horen dat zij aanwezig was. Als er geapplaudisseerd moest worden, ging Sheela staan zingen. Ze hield haar smoeltje niet meer! En ze zag zoveel en dat vindt ze toch erg leuk. Gelukkig vindt ze het niet eng om tussen zoveel mensen te lopen. Paarden kent ze ook en andere honden zijn ook leuk. ’s Avonds was ze erg moe en heeft ze lekker liggen slapen.

4 sept. 2005

We zijn weer terug van drie weekjes vakantie vieren. De eerste twee weken was het vooral koud en nat. Pas de laatste week werd het mooi én warm weer. We hebben drie weken in de Belgische Ardennen (vlakbij Luxemburg) gekampeerd. Sheela vond kamperen (gelukkig) erg leuk. Het was voor ons erg spannend hoe zij zich zou gedragen. Prima natuurlijk, zoals een goed opgevoede collie zich hoort te gedragen. Het was ook voor het eerst dat ze zo lang (5 uur) in de auto moest. Geen probleem. Regelmatig stoppen zodat de hondjes even kunnen rennen en plassen en een beetje drinken en zo reden we weer verder. De honden slapen in de voortent en de eerste nacht begon Sheela te piepen, maar dat was zo weer over. De honden moesten op de camping aan een lange lijn. Nou dat was wel even wennen, want Sheela draaide zich steeds vast om de tentstokken. Bowie weet dat hij bij de caravan moet blijven en hij lag na een paar dagen heel veel los. Sheela vond dat nog erg moeilijk, vooral als de kinderen richting het beekje liepen, dan wilde ze graag mee. Achter de camping (vlakbij onze plaats) was een klein beekje, lekker ondiep. Sheela vond het heerlijk om bij warm weer door de beek te lopen. Ook als het niet zo warm was trouwens. Sheela heeft echt genoten, want het was steeds feest. Je leert allerlei mensen kennen die je komen aaien en andere hondenvriendjes waar je mee mag spelen. Wat ze erg spannend vond, was als we met z’n allen weg gingen met de auto. Dan gingen we weer leuke dingen doen en dat vond Sheela zo leuk. En dan ging ze heel hard achter in de auto staan zingen en joelen. Sheela deed wel regelmatig pogingen om onder het tentzeil door te kruipen. Dan was ze wakker en wilde eruit en dan deed ze dat. Gelukkig zat zij ’s nachts ook vast en kon niet weg. Eén keer werden we wakker gemaakt om half zeven. Ze begon te jammeren en kroop weer onder het zeil door. Ik mijn bed uit, hond weer binnen gehaald, even gemopperd en weer naar bed. Dat hielp niks, want ze kroop zo weer naar buiten. Toen maar opgestaan en met de honden eruit. Wat bleek? Sheela (en even later Bowie ook) had erge hoge nood. Voor ik de camping af was, ging ze al zitten poepen. Daar sta je dan zo vroeg, net wakker, met plastic zakjes te hannesen om de poep weer opgeruimd te krijgen. Ondertussen deed Bowie solidair mee en kon ik nog een hoop opruimen. Dan ben je wel wakker hoor! De laatste week werd het erg rustig op de camping en hadden we het veldje voor ons alleen. Toen hoefde Sheela ook niet meer zo vaak aan de riem. Dan stond ze regelmatig Bowie uit te dagen met een knoop of een bal, of hij wilde spelen. En ze kreeg hem toch vaak zo ver dat hij mee ging doen. En dan rende ze heel hard rondjes om de auto, of de kleine tent van de kinderen. Dat duurde een gekke 10 minuten en dan gingen ze beide weer liggen en lekker slapen. Bowie heeft zich ook prima gedragen, maar hij kent het al. Het enige waar je bij hem op moet letten, is als er vreemde kinderen mee komen met onze kinderen. Dat vindt hij niet altijd goed en dan kan hij nogal fanatiek reageren met wat gemopper enzo. Maar hier thuis wil hij ook behoorlijk fanatiek worden, als er plotseling mensen door de zijdeur komen. De meeste mensen die hier vaak komen zijn gewend om door de zijdeur te gaan. Maar dat vindt Bowie niet goed! Dat begint hij hard te blaffen en te grommen. De beste remedie is om even hard terug te mopperen en dan is hij wel stil. Meestal schrikt hij gewoon. Hij heeft de gewoonte om in de bijkeuken te gaan slapen en als dan plotseling de deur open gaat, kan hij ontzettend schrikken. Ook is meneer wel eens uit zijn humeur en dan wil hij niet gestoord worden. Thuis niet en op vakantie ook niet. Sheela vond alles heel geweldig. Ze is een heel vrolijk hondje en ’s morgens bij het wandelen kwam ze steeds heel hard op mij af gerend om mij gedag te zeggen. Dan was ze weer zo blij dat er iemand was. Ook als ik mijn schoenen aan stond te doen. Dan stond ze in mijn oor te vertellen dat ze lekker had geslapen en dat ze blij was en dat ze toch graag naar buiten wilde. Als we dan terug kwamen bij de caravan lagen onze dochters nog in hun tentje en dan moest ze die wakker maken. Dan ging ze met één of beide voorpoten even over het tentdoek. En dan was ze weer erg blij als de meisjes uit hun tentje kwamen. En ook op zo’n drukke camping hebben ze toch gauw in de gaten wie waar hoort en wie bij ons hoort. Binnen een paar dagen kennen ze alles en iedereen. Maar ja, aan alle leuke dingen komt een einde en zo reden we gisteren weer in 5 uur terug naar huis. Het was erg warm, maar we hadden fris water bij ons. Ook nu weer regelmatig stoppen, even plassen, even drinken, even rennen. We zijn nu weer een dagje thuis en we zitten weer in ons gewone ritme. We slapen weer lekker in onze eigen mandjes.

10 aug. 2005

We gaan bijna op vakantie en daarbij hoort natuurlijk ook inpakken. En omdat ook de honden meemogen, wordt er ook hondenvoer ingepakt. En dat vond Sheela erg interessant. Ik deed hondenbrokken in een grote bak en zij ging er naast zitten, zo van,” ik bewaak de brokken wel! Je kan van alles vergeten, maar niet de brokjes”. Bowie is alweer twee jaar bij ons en voor hem is het de derde keer dat hij mee mag op vakantie, dus hij weet wat er gaat gebeuren. We gaan altijd kamperen met de caravan en we zijn nu even druk met inpakken en Bowie loopt steeds mee naar de caravan. Hij raakt al helemaal in de stress. Sheela loopt ook wel steeds met ons mee richting caravan, maar meer voor de gezelligheid. Zij snapt nog niet wat we gaan doen. Maar dat het leuk is staat vast. We zijn benieuwd hoe Sheela het zal vinden: kamperen met z’n allen. De honden slapen in de voortent. We nemen geen bench mee, dus ze moet gewoon ergens gaan liggen. Over een paar weekjes kun je het lezen, want dan zal het uitgebreid in het dagboek verteld zijn, onze vakantie-belevenissen met Sheela en Bowie.

6 aug. 2005

De cursus van vandaag ging iets minder als anders. Er moesten weer nieuwe dingen geleerd worden en dan vindt Sheela eerst altijd een beetje moeilijk. Maar ze doet altijd wel goed haar best. Vooral met de oefeningen waarbij je iets lekkers kan zoeken, zijn erg leuk! Sheela is erg gek op eten en zo’n ienieminie stukje kaas of worst is toch het einde! Ach en dat je daar iets voor doen moet…

30 juli 2005

Vandaag konden we niet naar de cursus met Sheela, vanwege de werkzaamheden van de baas. Op de cursus doen ze het nu ook rustig want het is vakantietijd. Pas na de vakantie moet Sheela weer examen doen. Verder doet ze het goed, onze “puppie”. Sheela is een heel vrolijk hondje. Ze is altijd in voor een spelletje met deze of gene. En als er niemand wil spelen, gaat ze Bowie wel staan uitdagen. Of ze gaat gewoon voor zichzelf spelen. Dan zoekt ze wel een speeltouw op en gaat daarmee spelen. Als de tuindeur open staat gaat ze wel in de tuin rondlopen en gaten graven (fijn!), of ze gaat gewoon in het gras liggen kijken. Of ze gaat poes plagen. En het gekke is dat poes een heleboel van Sheela kan hebben. Tegen Bowie doet de poes nogal eens lelijk, maar tegen Sheela zelden. Dan ligt de poes ergens te slapen en dan komt Sheela langs. Die knabbelt even aan poes haar oor en loopt weer door. En poes vindt dat prima. Bowie loopt ook de poes te klieren, maar dan slaat poes van zich af. Ook gaat poes weleens bij Sheela in de mand liggen. Vooral als poes het koud heeft, is zo’n warme collie een heerlijk kacheltje. En Sheela vindt dat ook goed. Gezellig samen met de poes in de mand.

23 juli 2005

Vandaag was het qua honden erg rustig op de cursus. Tja, vakantietijd he. Er waren wel twee honden in de groep van Sheela. Lekker rustig, maar het betekende wel dat de oefeningen snel achterelkaar gedaan werden. Omdat er vandaag op de manege geen paardrijlessen waren, was deze keer dochter Josien mee om te kijken. Mark had ook vrij en hij ging ook mee. Sheela was deze keer niet zo moe en deed goed haar best. Ze vindt het erg leuk om te doen. Ze wordt ook steeds handiger in de verschillende onderdelen, zoals de wip en de ladder.

17 juli 2005

De cursus gisteren werd voor het eerst gelopen met dochter Anouk. Anouk was afgelopen woensdag 15 jaar geworden en nu mocht zij de cursus met Sheela doen. Je moet minimaal 15 zijn, wil je de cursus kunnen doen en nu mocht Anouk dat doen. Sheela had zich ’s morgens op de manege al uit lopen sloven en bij de cursus was ze een beetje moe. Ze vond het een beetje raar dat Anouk met haar liep en niet de baas, maar ze deden het goed samen. Anouk gaat elke week mee om te kijken, dus weet zij wel hoe het er aan toe gaat. De oefeningen zijn zo als elke week het zelfde. Maar het gaat steeds beter met Sheela. Ook de “rare” dingen, zoals de ladder en de wip, gaan nu goed. Op zondagmiddag zijn we gaan vissen en de honden mochten ook mee. Dat vonden ze erg leuk. Sheela vermaakte zich vooral toen ze een dode vis langs de kant vond. Daar is ze tot twee keer toe in gaan liggen rollen. Het resultaat was dat ze ontzettend stonk. Er hing een bepaald aroma om haar heen. Toen we thuis kwamen hebben we Sheela maar in bad gestopt. Dat was echt nodig. Gelukkig maakt ze er geen drama van en ondergaat alles gewillig. Later rook ze weer naar hond. Weer lekker schoon dus.

10 juli 2005

Gisteren had Sheela voor het eerst haar cursus binnen. Ze keek een beetje raar omdat ze opeens ergens anders was, maar ze vond het prima. Ze ging zonder zeuren haar les volgen. Ze moest haar gewone gehoorzaamheidsoefeningen doen, maar ook verschillende hindernissen. Ze deed de kattenloop, de wip en voor het eerst moest ze nu over de ladder. Dat vond ze toch wel eng. Maar met behulp van de instructeur en de baas heeft ze het toch gedaan.

3 juli 2005

Tot mijn schrik kwam ik erachter dat ik al een tijd niet meer in het dagboek had geschreven. Er is hier de laatste tijd ook niet zoveel bijzonders gebeurd. Net zo als in de rest van Nederland was het ook hier behoorlijk warm. Sheela had er niet zo veel last van, Bowie destemeer. We hebben een aantal weken geen cursus gevolgd. Dat kwam omdat de reddingshondengroep een nieuw cursusgebouw had gevonden. Eerst was de cursus gewoon buiten, in zon, regen, sneeuw, maar nu wordt de cursus binnengehouden, in een mooi gebouwtje. Gisteren was de officiële opening. Tonny ging er samen met dochter Anouk en Sheela een kijkje nemen. Dus vanaf volgende week is de cursus binnen. Vanmiddag is er gewandeld in het Lutterzand. Omdat de meeste hier in huis druk waren, gingen alleen Tonny en dochter Josien met de honden op weg. Vanwege het mooie weer was het behoorlijk druk, maar ze hebben fijn gewandeld.

15 juni 2005

Vandaag hebben we een bezoekje aan de dierenarts gebracht. Niet schrikken, er was niets ernstigs; het was weer tijd voor de jaarlijkse prikjes. De beide honden en poes zijn weer gezond verklaard en kregen hun inentingen. Sheela alleen hondsdolheid i.v.m. de vakantie straks. Bowie gedroeg zich netjes; hij wil zijn tandjes nog wel eens in de dierenarts (of de baas) zetten. Deze keer niet, hij was erg braaf. Daarna moesten de honden nog even op de weegschaal om te weten hoe zwaar ze waren, voor een wormkuurtje. Dat was effe schrikken. Beide honden waren zwaarder dan we hadden verwacht. Bowie woog 26 kg en een beetje. Toen we hem kregen woog hij 19 kg. Hij is dus wat dikker geworden. Sheela moest afvallen van de dierenarts: zij woog 23 kg. Dat was iets teveel van het goede. Nu krijgt ze minder brokjes. Gelukkig heeft iedereen het weer overleefd, inclusief de dierenarts.

12 juni 2005

Gisteren was er weer cursus voor Sheela. Vorige week waren we niet geweest omdat de baas moest werken. We hebben thuis wel ijverig geoefend. Het was een drukke les voor Sheela. Er werden veel verschillende oefeningen gedaan. Ze moest over de kattenloop, over de wip, verschillende gehoorzaamheidsoefeningen werden herhaald. Sheela vindt het erg leuk en wil ook graag werken. Ze doet goed haar best. Zoals altijd op zaterdagmorgen gaat ze eerst mee naar de manege en ook dat vindt ze geweldig leuk. Allemaal mensen die je aaien en allerlei lekkere paardendingen. Vanmiddag was het hier eindelijk weer eens lekker wandelweer. Dus we hebben de stevige schoenen aangetrokken en zijn met zijn allen naar het bos gegaan. Dat vonden de honden ook weer fijn. En wij ook! Op de heenweg in de auto zat Sheela hard te gillen, want we gingen leuke dingen doen. Op de terugweg was ze moe en toen hoorde je haar niet meer, tot we bijna thuis waren. En na het eten is ze lekker gaan liggen slapen, moe van een lekkere boswandeling. Het is ons opgevallen dat Sheela best een slimme tante is. Laatst liep ik langs de tennisvelden te wandelen en ze ging heel druk in de bosjes aan het snuffelen. Toen ik ging kijken kwam ze met een nieuwe tennisbal aanzetten. Helemaal zelf gevonden! En gisteren lag er op het voetbalveld een pet. Mark stuurde haar daar naartoe met de woorden: zoek pet! En ja hoor, ze haalde netjes het petje op en bracht die naar Mark. Wat een knap kind!

3 juni 2005

Vandaag hebben we de bench weer ontruimd, schoongemaakt en aan Sheela terug gegeven. Gisteren is één van de katjes overleden en nadat hij bij de dierenarts getest was, bleek het kattenziekte te zijn. De andere katjes waren ook al ziek. Ze waren sloom, wilden niet meer eten of spelen en hadden diarree en veel overgeven. Dus de andere katjes hebben we ook naar de dierenarts gebracht. Kattenziekte is vreselijk besmettelijk en die kleintjes zijn nog niet ingeënt en gaan er onherroepelijk dood aan. Om ze deze lijdensweg te besparen krijgen ze bij de dierenarts een spuitje en slapen in. Voor de kittens is dit het beste, voor de verzorgers niet.

30 mei 2005

Zaterdag was het hier, net zo als in de rest van Nederland erg warm en Sheela moest naar de cursus. Ze vond het veel te warm om goed haar best te doen. De oefeningen die ze geleerd had werden herhaald en als nieuwe oefening moest ze over de wip. Verder helpt ze nu heel ijverig mee met de verzorging van de kittens. Ze likt ze schoon en houdt ze goed in de gaten. En de kleine katjes vinden het best. Eentje mist zijn mama heel erg en dat heeft hij nu opgelost door bij Sheela te gaan liggen. Je vindt die kleine soms haast niet meer terug tussen al dat haar. En ze spelen samen. Dan loopt een katje hard weg en Sheela drijft hem weer terug. En Sheela helpt heel goed mee om de schoteltjes waar de poesjes van eten, schoon te houden. Als we niet op letten, likt zij het schoteltje leeg. Ik was vooraf een beetje bang hoe ze zou reageren, maar tot nu toe vindt ze het erg leuk. Ze let ook erg goed op. Als de bench open gaat, komt zij er bij liggen en kijken naar de kittens. En een likje uit delen.

25 mei 2005

Vandaag moest Sheela onverwachts haar bench inleveren. We kregen een telefoontje van het Dierenopvangcentrum of wij vier kittens wilden verzorgen. Ja natuurlijk. En twee van die grote benches nemen zoveel plaats in, dus nu liggen die kittens in de bench. Sheela lag er nog maar zelden in. Als wij weggaan of s nachts, dan mag ze gewoon los blijven lopen in huis. Soms gaat ze er nog in liggen slapen, of Bowie kruipt erin en gaat liggen slapen. Ze vond het eerst een beetje raar, die kleine katjes in haar hok. Maar nu vindt ze het wel oké. En het is natuurlijk erg interessant die kleine katjes. Ze zijn niet meer zo heel jong, ongeveer vier weken oud. Ze eten wel zelf en ze zijn gevonden in een container, zonder hun moeder. Dus nu nemen wij de taak over van moeder. Neem een kijkje op onze andere site: www.verzorgkittens.nl. Daar komt van alles te staan over deze kleine vondelingetjes.

23 mei 2005

Zaterdag begon de cursus voor Sheela weer, maar omdat de baas andere verplichtingen had, slaan we een weekje over. Gisteren was een drukke dag voor Sheela en Bowie. Eerst zijn ze smorgens gaan wandelen met de baas en Josien in een natuurgebied, het Aamsveen. Daar kun je heerlijk wandelen, wel ruim een uur. Dat hebben ze dus ook gedaan. Het is een veengebied, dus zo nu en dan drassig. Ze liepen over een pad en dat ging opeens over in blubber. Sheela liep gewoon door en was dus gelijk VIES. Thuis gekomen werden de honden met de tuinslang even afgespoeld. Toen konden ze even rusten om smiddags weer mee te gaan. In Oldenzaal was een paardenconcours en daar gingen ze weer met de baas en Josien mee naar toe. De mensen van de manege moesten daar rijden en daar wilden ze naar kijken en foto’s maken. En de honden mochten dus ook mee. Die hebben de hele middag buiten gelegen en gelopen. Sheela was ’savonds dan ook helemaal moe. Na haar bak eten is ze gaan slapen en we hebben haar de hele avond ook niet meer gehoord. Kind Josien was ook moe van de hele dag buiten lopen!

18 mei 2005

Gisteravond kregen we het telefoontje waar we al lang op zaten te wachten: om half negen was op de manege weer een veulen geboren! En natuurlijk zijn we snel in de auto gesprongen om dit veulen te gaan bewonderen. De moeder is ons lievelingspaard Kroonprinses en nu heeft ze een prachtig hengstveulentje. Het is een mooi voskleurig ventje met een mooie bles en drie witte beentjes. De bevalling was erg zwaar voor moeder en kind en even leek het erop dat het veulen het niet zou overleven, want hij had het erg benauwd, maar gelukkig is alles goed gekomen. Binnen vijf minuten liep hij al te springen door de wei. Ook dit veulen is geboren in de wei. Zijn mama bleef erg rustig onder alle belangstelling. Ze is ook erg zorgzaam en hield precies in de gaten waar het kind liep. Het drinken ging in het begin moeizaam, maar met behulp van de dierenarts wist hij gauw de weg. Vandaag was het gelukkig mooi weer en moeder en kind hebben heerlijk in de wei gelopen in het zonnetje. Het veulen probeerde met zijn lange slungelpootjes al wat rare sprongen te maken en hij galoppeerde ook al een stukje. Hij drinkt gelukkig ook goed. Het veulentje heeft de naam Alvaro Gitano gekregen!

11 mei 2005

Vanavond zijn we op visite geweest bij een collega. Deze mensen hadden vorige week een Sheltie-pupje gekocht van 8 weken oud en wij moesten toch even op visite om de nieuwe aanwinst te bewonderen. Ze hadden hem nu een weekje en Simba (zo heet de woesteling) is nu 9 weken oud. Het is een drie-kleur. En Sheela ging ook mee. Eerst daar in huis vond Sheela de houten vloer erg glad en vond het maar eng. Simba is een klein eigenwijs opdondertje. Later hebben we de honden daar in de tuin gelaten en dat was groot feest. Toen kwam Sheela ook los en ze hebben samen heerlijk lopen spelen en rennen. Dat kleine ding wist van gekkigheid niet meer wat ‘ie doen moest en hij rende allerlei rondjes daar door de tuin. Door de plantjes, bijna in de vijver, lekker graven in het zand. We hebben erg gelachen om al die malle capriolen.

7 mei 2005

Vandaag was de laatste les van de cursus. En Sheela heeft haar eerste certificaat gehaald. De les was weer erg leuk, want er werden toch weer nieuwe dingen geleerd. Eerst deed ze de oefening “blijf” en moest daarbij op de plaats blijven liggen. Daarna dezelfde oefening, maar dan moest Sheela blijven zitten. Daarna nogmaals dezelfde oefening, maar dan met het commando “halt” en daarbij moest ze blijven staan. Dit is eigenlijk een vervolg-oefening, maar hij werd vast gedaan. Het commando “vooruit” met als beloning iets lekkers werd ook gedaan. Deze keer mochten de honden door de tunnel. De eerste keer ging het niet zo soepel met Sheela. De instructeur hield de uitgang dicht, zodat ze alleen vooruit kon, maar ze stond op haar riem en kon geen kant op. Ze stond luid te jammeren, de baas lag op zijn knieën op de grond voor de tunnel en maar roepen. Maar uiteindelijk kwam ze toch de tunnel uit. Gelijk nog maar een keer gedaan en toen de riem maar losgemaakt. Ze liep er nu sneller door. En de derde keer rende ze er heel snel door. Nu snapte ze de bedoeling. Aan het einde kreeg ze dus haar certificaat uitgereikt. En nu door met de volgende cursus. Volgende week is er geen les, want dan bestaat de dierenambulance 40 jaar en de reddingshondengroep verzorgt een aantal demonstraties bij het dierenopvangcentrum.

5 mei 2005

Hemelvaartsdag Vanmiddag was het redelijk weer en toen zijn we lekker met de honden naar het bos gegaan. Hier en daar was het best drassig. Bowie loopt dan altijd een beetje te zeuren hoe hij daar langs moet komen. Uiteindelijk met een grote sprong. Sheela niet, die aarzelt niet. Zij loopt gewoon door de modder. Ze zat tot bijna haar buik in de modder, maar gaat gewoon door. Ze zag er ook niet uit, maar we kwamen langs een klein schoon slootje en ook daar liep ze zo door. Toen was zij in ieder geval weer wat schoongespoeld.

1 mei 2005

Gisteren was er geen hondencursus vanwege Koninginnedag. Vandaag hadden we wel een ander uitje gepland. In Oldenzaal was een paardensportevenement en daar zijn we naar toe geweest. Gezellig de beide honden mee. Het was voor allebei de honden goed om zoiets mee te maken. Sheela kent wel paarden van de manege, maar zoveel niet. En zoveel mensen en andere honden en andere rare dingen. Maar ze vond het allemaal heel gezellig. Je ontmoet nog eens wat andere honden, je wordt eens aangehaald door andere mensen. Bowie vindt dit soort dingen ook niet vervelend. Het is soms een rare hond, maar de drukte van vanmiddag maakt hem dus niets uit. Hij loopt er gewoon tussen, is niet vervelend tegen andere honden. Ook Sheela gedroeg zich prima. Alleen kwamen op een gegeven moment de paarden en de koetsen in een hoog tempo langs ons heen en erg dichtbij en dat vond ze minder. Maar ze gedroeg zich verder prima. Toen we thuis kwamen zijn beide honden neergeploft in de tuin en ze zijn lekker gaan liggen slapen, want toen waren ze wel moe van zo’n dagje uit.

29 april 2005

Hoera! We kregen vandaag de stamboom van Sheela thuisbezorgd.

26 april 2005

Vandaag was Bowie de gene die een ongelukje had met prikkeldraad. Samen met Sheela wilde hij in de wei spelen en ik hield het prikkeldraad omhoog. Ik zei nog zo tegen hem dat hij goed moest bukken, maar dat deed hij niet. Hij rende de wei in en piepte een keer en begon even later met zijn kop te schudden. En ja hoor, een kras in zijn oor. Gelukkig is het een glip aan de buitenkant en is niet zijn oor ingescheurd. Maar het bloedde natuurlijk wel. En Bowie is niet een dergelijke braverd die zich zo laat behandelen. Thuis stopte het bloeden gelukkig wel, dus een bezoekje aan de dierenarts is ons en hem bespaard gebleven. Ik moest vandaag ook een nieuw flostouw kopen. Gisteren hadden de honden in een paar minuten tijd plotseling hun touw aan flarden gescheurd. Overal in de tuin lagen touwtjes en pluizen en een heel zielig uit elkaar geplozen touw. Alles maar bij elkaar geraapt en in de vuilnisbak gegooid. Ik moest vandaag toch naar onze dierenwinkel voor hondenvoer, dus maar gelijk een nieuw touw gekocht. Sheela was helemaal blij met het nieuwe touw. Ik gaf het haar en ze liep er mee in haar bek en het werd gelijk “vermoord”. Ze was er mee aan het schudden en zwaaien en hard door de tuin rennen met dat touw in haar bek. Bowie stond heel zielig te kijken dat hij niet mee mocht spelen. Morgen misschien weer. Als ik ga stofzuigen, zoekt Bowie het touw op en dat gaat hij als een idioot door het huis racen met het touw. Alleen gooit hij er ook mee. Zo belandt het touw regelmatig op plaatsen waar je het touw niet wilt vinden: tussen de planten, op tafel, op het aanrecht.

24 april 2005

Gisteren had Sheela weer wat nieuws geleerd op haar cursus. De oefening van het vooruit sturen is weer wat moeilijker gemaakt: ze moest eerst naar het bakje lopen en het lekkers (stukje kaas) opeten en daarna moest ze er naast gaan liggen. We hebben in huis een paar keer geoefend met het vooruit sturen, want dat snapte ze nog niet helemaal. Het was te merken dat we dat geoefend hadden; ze kon de oefening nu beter. Maar dat ze nu erbij moest gaan liggen snapte ze nog niet. Ook dat kunnen we gaan oefenen. De “ blijf-oefening” werd iets moeilijker gemaakt. Eerst moest ze blijven liggen terwijl de baas overal naar toe liep, nu moest ze blijven zitten terwijl de baas weg liep. Dat was nog een beetje moeilijk, maar vandaag in huis deed ze dat natuurlijk perfect.

20 april 2005

Vandaag begon onze tuin op een maanlandschap te lijken. Sheela maakte eerst kuilen in de tuin, maar nu begon ze ook in het gras te graven. Niet zo leuk dus. Nu hebben we gelukkig geen superglad gazon, maar een grasveld, maar hier waren we niet zo blij mee. Als het mooi weer is mag ze buiten rond lopen. Dan staat gewoon de buitendeur open. De tuin is afgesloten, dus ze kan niet weg. Dan gaat ze lekker in haar eentje spelen. Zo nu en dan loopt ze heel maf rond te springen met haar bal-aan-touw. Maar ja, als we niet op letten gaat ze dus graven. En dan komt ze binnen lopen met een heel zwarte toet en zwarte pootjes. Best grappig om te zien, maar de tuin is dan minder grappig.

15 april 2005

Dochter Josien had gisteren een spreekbeurt op school en die ging (natuurlijk) over de Schotse collie. We hadden al een boel info verzameld, maar het leukste was natuurlijk om de honden mee te nemen. In verband met allergieën mogen de honden de klas niet in. Dus toen maar op het schoolplein. Bowie houdt niet zo van al die aandacht,maar Sheela dus wel. Ze werd door iedereen aangehaald. Daarna deed Josien een kleine demonstratie met Sheela om te laten zien wat Sheela al had geleerd op de cursus. Ondanks alle drukte en de toch wel vreemde omgeving deed Sheela het wel goed. Ze luisterde goed naar Josien. Het enige moment dat Sheela het niet meer leuk vond, was toen ineens alle kinderen om haar heen kwamen staan en zij geen kant meer op kon. De oefeningen waren toen al afgelopen. De spreekbeurt was klaar en ik heb de honden weer mee genomen naar huis. Josien kreeg een “g” (goed) voor haar spreekbeurt.

11 april 2005

De cursus van afgelopen zaterdag ging wel weer goed. Sheela heeft niets nieuws geleerd, maar de oefeningen herhaalt. Ze vindt de cursus best heel leuk, maar zodra ze moet wachten begint ze zich te vervelen en heel erg aan te stellen. De oefening “af en blijf “doet ze nu heel netjes. Ze blijft liggen en de baas kan een heel stuk van haar af lopen. Ook het “vooruit sturen”gaat goed, alleen blijft ze dan niet liggen als de baas wegloopt, want dan weet ze dat ze wat lekkers krijgt (een ienie-mini stukje kaas). Verder hebben we een hondje met “groene pootjes”. Zodra ik in de tuin aan het werk ga, loopt ze mij overal achterna en het liefst door de tuin. Ook haalt ze uitlopers en onkruid weg; ze gaat er gewoon aan liggen knagen. Dertien jaar geleden gebeurde dit ook. Toen hadden we ook een jonge collie en een jong kind. Als ik dan in de tuin bezig ging met plantjes in de grond zetten, liepen hond en kind samen door de tuin achter mij aan. En de kleine hond trok dan de plantjes uit de grond die ik er net zo ijverig in had gezet. Het kind is nu gelukkig groot en hij loopt niet meer door de tuin aan de plantjes te trekken. Tja en de collie van toen is inmiddels vervangen door Sheela. Toen we gisteren terug kwamen van een wandeling, waren de honden toch wel erg vies. Even buiten onder de tuinslang de pootjes afgespoeld en toen waren ze schoon. Even afdrogen en daarna mochten de honden weer het huis in.

6 april 2005

Toen we vanmorgen beneden kwamen bleek dat Sheela vannacht hoge nood had gehad: ze had in de bijkeuken gepoept. Ook was haar maag een beetje van streek: het waren geen harde keutels die er lagen….. Ik ben niet boos op haar geworden, want het is vaak voor de hond al vervelend genoeg als ze in huis poepen. En in de bijkeuken liggen plavuizen, dus zo stond ik om half negen al te dweilen. Ze had ook op de mat gepoept, dus die mat gooien we dan naar buiten. En in de tuin spoel ik die mat schoon. We laten de mat een paar uurtjes drogen en alles is weer schoon. Sheela heeft een dagje een dieet gehad van beschuitjes en toen ging het weer beter met haar.

2 april 2005

Vandaag zijn we niet met Sheela naar de cursus geweest. De baas moest werken en kon geen vrij krijgen, dus deze week geen les-verslag. Wat wel leuk is, (het heeft niets met Sheela te maken), is dat er op de manege een veulentje is geboren. Gisteren is het veulen van de Arabische merrie Cuarta geboren. Het kind was wel ruim twee weken te laat! Maar alles gaat goed met moeder en kind. Het veulen heet Primera Gitano en is een schattig merrie-veulen. Ze is een vosje en heeft een mooie bles. Het veulen is ’s middags om half één geboren in de wei. Cuarta is erg zorgzaam en blijft rustig onder alle aandacht die ze van iedereen krijgt. We zijn allemaal erg blij, maar vooral eigenaresse Monique is erg in haar sas met het veulen.

29 mrt. 2005

Vandaag hebben we een klein bezoekje aan de dierenarts afgelegd. Niet dat er wat ernstigs gebeurd was hoor. Nee, we moesten een wormkuurtje ophalen en we hadden gelijk Sheela meegenomen om haar te wegen. De dame weegt nu 19,9 kg. Ze is nu net zo hoog als de salontafel: 46 cm. Het wordt al een hele hond zo!

27 mrt. 2005

We wensen iedereen een vrolijk paasfeest toe. We hebben dit jaar maar geen eieren verstopt, want de kans is erg groot dat Sheela ze opzoekt.

26 mrt. 2005

Vandaag had Sheela haar vierde les in de cursus. Omdat vorige week er twee nieuwe (onrustige) honden bij waren gekomen, werd de groep in twee delen gesplitst. Dat gaf wat meer rust in de groep. Eerst werden de oefeningen herhaald. Daarna kwam de oefening “voor”. De hond moest op het commando “voor” netjes naar de baas komen en voor hem gaan zitten. Vervolgens kwam het commando “naast” en dan moest de hond om de baas heen lopen en links naast hem gaan zitten. Het komen op het commando “voor” ging wel goed, want dat hadden we haar zelf al geleerd. De oefening “blijven” werd iets moeilijker gemaakt. De baas moest wat verder weg lopen en dan moest hij naar een andere baas lopen en die een hand geven. Je eigen hond moest dan blijven liggen, maar ook de hond van de baas die jij een hand gaf! Sheela bleef netjes liggen! Ook de oefening van het vooruit sturen werd nog even herhaald en aan het eind moest ze haar speeltje apporteren. Zoals ook al te lezen viel in het cursusverslag van haar zusje Jazz , gaat Sheela zich ook ontzettend vervelen als ze even moet wachten. Ze gaat dan liggen, op haar rug en gaat dan liggen jammeren en met haar voorpootjes in de lucht zwaaien. Kortom, ontzettend aanstellen! Verder vindt ze de cursus erg leuk. Ze is altijd erg moe als we weer thuis zijn.

24 mrt. 2005

Vanwege het mooie weer staat lekker onze tuindeur open. De tuin is afgesloten, zodat de honden er niet uit kunnen. Voor Sheela is dit erg verleidelijk, want nu wil ze de hele dag buiten spelen. Dus doen we ‘s middags de deur maar een tijdje dicht, zodat Sheela tenminste haar middagslaapje doet. Anders gaat ze niet liggen, maar wil ze alleen maar spelen. En dan is ze ’s avonds heel erg moe. Als ze nog even mee uit moet voor een laatste plasje voor wij (zij) gaan slapen, moeten we haar wakker maken.

19 mrt. 2005

Vandaag was het de derde les voor Sheela. Er kwamen twee nieuwe honden bij, dus werden vandaag de verschillende oefeningen herhaald: het afliggen, het rondlopen en wachten, de kattenloop en het apporteren en spelen. Ze had dus niets nieuws geleerd, maar de dingen herhalen kan ook geen kwaad. Verder vierden we gisteren een beetje feest, want Sheela was een half jaar oud geworden. Volgens ons was ze nu ook klaar met wisselen. Van de week had ze nog een dubbele hoektand (boven), maar die was er ook uit gevallen. Ik heb toch een behoorlijk aantal tandjes en kiesjes kunnen vinden. Erg leuk. Ook deze zitten in een doosje. Van onze andere honden heb ik ook wat tanden en kiezen bewaard.

12 mrt. 2005

Vandaag was de tweede les van Sheela. Eerst mocht ze mee naar de manege wat ook al een feest is en van daar uit door naar de hondencursus. Eerst werd de oefening van vorige week herhaalt: het af-liggen, en naast lopen. Daarna werd de oefening moeilijker gemaakt: de honden moesten gaan liggen en dan “blijven “ . De baas moest dan weg lopen (een stukje) en de hond moest dan netjes blijven liggen. Dat ging best goed, Sheela bleef netjes liggen. Toen kwam de oefening: het vooruit sturen. Eerst moest je samen met de hond naar een paaltje lopen waar een bakje aan zat. Je moest iets lekkers in dat bakje doen en met het commando “vooruit” mocht ze het op eten. Daarna moest ze het zelf doen. Je moest de hond laten zien dat er wat lekkers in het bakje zat en dan moest je terug lopen, een stukje recht vooruit lopen en dan het commando “vooruit” geven en dan moest de hond zelf naar het bakje lopen en het lekkers eruit eten. Dit snapte ze niet helemaal, maar dat komt nog wel. Voor iets lekkers wil ze een heleboel leren! We gaan dit gewoon thuis oefenen. Als afsluiting werd er een stukje behendigheid geoefend: de kattenloop. Sheela kent dat niet, dus vond ze dat een beetje eng. Maar met behulp van de instructeur liep ze er toch op. Omdat het voor haar de eerste keer was, mocht ze later nog een keertje. Toen ging het al een stuk beter. Terwijl de baas na de les een kopje koffie ging drinken (om op te warmen), ging Sheela in de grote ren. Na haar les komt de puppycursus en die pups worden ook in de ren gestopt, zodat ze even kunnen spelen. Dat was groot feest! Spelen met een stuk of acht pups. Er werd aardig gespeeld en gerollebold. Sheela zag er ook niet uit. Lekker vies dus. Thuis kreeg ze een bak eten en daarna heeft ze de hele middag liggen slapen. Zo’n cursus-ochtend is toch een hele belevenis voor kleine hondjes en daar word je dan ook wel heel hongerig en moe van.

10 mrt. 2005

Sinds een paar dagen blaft Sheela ons niet meer wakker. We hebben namelijk besloten dat ze ’s nachts maar los mag lopen. En dat gaat goed. Ze gaat gewoon ergens liggen slapen en we horen haar niet meer. Als wij naar bed gaan, gaat ze in de bench zitten en dan krijgt ze nog en paar brokjes. Daarna loopt ze eruit en gaat ze ergens liggen. Ze maakt niets stuk, ze gaat niet Bowie liggen plagen. Kortom, dit gaat prima! Iedereen weer blij! Gistermorgen kwam Mark de kamer in en toen lag Bowie in de bench te slapen! Die grote lummel past er haast niet in, maar hij lag er lekker in te slapen. Dat was een heel mal gezicht.

6 mrt. 2005

Gisteren was voor Sheela weer een spannende dag. We zijn voor het eerst naar cursus geweest. We hadden een tijdje rond gekeken naar een leuke club én een tijd die goed uitkwam en zo zijn we bij de Reddingshondengroep Twente terecht gekomen. Ze komt in de basiscursus, want voor de puppiecursus was ze te oud. Deze groep had haar tweede les, maar dat was geen probleem. We mochten vrijblijvend een les meelopen en dan na afloop besluiten of we ons in wilden schrijven of niet. Sheela vond het erg spannend, en later ook best leuk. Eerst moest ze leren om te gaan liggen, maar niet vanuit zit. We moesten met de voet op de riem gaan staan, zodat zij ging liggen. Dat vond ze niet leuk, omdat ze riem zo strak stond. Later ging het beter. Toen moest iedereen in een kring gaan staan en dan moesten de deelnemers om de groep heenlopen en dan weer op je plek gaan staan, de hond laten staan en dan zelf een stap naar voren doen en de hond het commando “Af” te geven, zodat de hond ging liggen. Daarna moesten ze om de beurt weer een rondje om de groep lopen en dan twee keer stoppen en de hond laten wachten. Daarna was er een oefening dat de hond moest blijven liggen, terwijl de baas langs en over de riem stapte. De laatste oefening was apporteren en dat vond ze wel weer leuk. Dat was de afsluiting: spelen. Het leek ons wel een leuke groep. Deze cursus bestaat uit tien lessen en dan zien we wel weer verder. Zo krijgen we straks een echte Lassie die mensen red! Op twee hoektanden na, heeft Sheela haar hele gebitje gewisseld. Mooi snel. Wat niet zo leuk is, is het feit dat ze ’s morgens vroeg weer zit te blaffen in haar bench. De vorige keer was het na een keer of vier over, maar nu is ze er weer mee begonnen. Erg lastig hoor. Vooral zondagmorgen om tien over zes! Ze is dan gewoon wakker en wil de bench uit. We moeten nog eens even bekijken hoe we dit oplossen. Of we zetten de bench in de bijkeuken of we laten haar ’s nachts gewoon in de kamer slapen. We zien het nog wel. Wordt vervolgd!

22 feb. 2005

Ineens was ik niet meer zo blij met een puppie in huis. Hoe is dat zo gekomen? Sheela heeft zich de gewoonte plotseling aangeleerd om ’s morgens vroeg te gaan zitten blaffen in haar bench. Afgelopen zondag begon ze daar mee. Het was om half zeven dat ik gewekt werd door een blaffende Sheela. Ik dacht nog: misschien heeft ze hoge nood. Dus ik mijn (warme) bed uit en met de puppie de tuin in. Ze moest wel een plas, maar niet erg nodig. Daarna met een kauwstaafje de bench weer in. Dat hield ze een kwartier vol en toen begon ze weer te blaffen. Aangezien het zondagmorgen was en ik niet wilde dat de rest van de familie ook zo vroeg wakker werd geblaft, ben ik maar opgestaan. Een rondje met de honden gelopen, even gespeeld, thuis een bak eten en het vrouwtje haar bed weer in. Dat had ik zo bedacht, maar Sheela niet. Die trok weer haar bekkie los. Ondertussen was mijn humeur gedaald tot het nulpunt. Omdat ik ook geen last met mijn buren wil, ben ik maar opgestaan. Tja, en toen ging Sheela in de mand liggen slapen. Toen we ’s avonds net in bed lagen, begon ze ook te blaffen, maar dat was zo over. De volgende ochtend begon ze om zes uur te blaffen! Toen ben ik maar blijven liggen. En vanmorgen was het kwart over zes, toen haar wekkertje afliep! Hoe dit zo gekomen is weet ik niet, maar ik vind het wel lastig. Haar bench staat in de huiskamer en dus hoort de hele familie haar blaffen. Ik heb al gedreigd, dat als ze zo blijft blaffen, ik de bench ’s nachts in de bijkeuken zet. Dan horen we haar minder hard. Volgens mij is dit gewoon een weekje volhouden en oordopjes in en hopelijk is het blaffen dan afgelopen. Ik sta er in ieder geval niet meer voor op! Het tanden wisselen gaat goed. Ze heeft al enkele kiesjes gewisseld en ik heb ook al een mooie hoektand gevonden.

16 feb. 2005

Het was een rustig weekje. Er is hier weinig bijzonders gebeurd. Ook dat komt wel eens voor, toch? De dubbele tandjes zijn inmiddels verdwenen en een tandje heb ik nog terug gevonden. Sheela kauwde van de week op een botje en toen lag er ineens een kiesje op de grond! Ook die hebben we in een doosje gestopt. Verder doet Sheela het goed. Ze is erg lief, maar ook bij tijden lekker speels en ondeugend. Tegenwoordig speelt ze met Bowie “olifantje”. Bowie loopt voorop en zij loopt erachteraan en dan houdt ze zijn staart vast. Dat is erg grappig om te zien, alleen vindt Bowie dat niet zo leuk. Hij heeft er nogal een hekel aan als je aan zijn staart zit. Verder gaat alles hier zijn gangetje en meer heb ik even niet te vertellen.

8 feb. 2005

Gisteren hadden we feest, want de baas was jarig. Het feest voor Sheela begon al een dag eerder, want het vrouwtje ging taart bakken. En dan moet je toch in de buurt blijven, want stel dat er iets valt… Samen met Bowie mocht ze het bakje van de kwark uitlikken. Erg lekker. De volgende dag kwam de visite. Dat was erg interessant met al dat lekkers. Een vriendin van ons kwam langs met haar tweeling van ruim 4 maand oud (inderdaad, iets jonger dan Sheela, 10 dagen om precies te zijn), maar dat vond Sheela toch wel griezelig, die kleintjes. Ze kreeg er geen hoogte van en liet blijken dat ze dat eng vond. Ik ben op de grond gaan zitten met één van de twee en toen kwam Sheela heel voorzichtig snuffelen. Ze snuffelde aan de handjes en aan het gezichtje en gaf toen heel voorzichtig een likje over een wangetje en toen was het goed. Het tanden wisselen gaat ook goed. Ze heeft onder al 6 tandjes gewisseld, boven al 4. Nummer 5 en 6 zijn bezig. Momenteel zitten daar dubbele tandjes, maar dat zal zich wel oplossen. Met een extra kauwkluifje of zo.

4 feb. 2005

We hebben gisteren voor Sheela een nieuwe etensbak gekocht. Bij een landelijke supermarktketen was een in hoogte verstelbare hondenetensbak in de reclame. Dus die maar gekocht. We hebben het ding thuis in mekaar gezet en eerst vond Sheela het nogal eng. Met veel moeite at ze een hondekoekje uit de nieuwe bak. Toen de bakken maar een gaatje lager gezet en ‘s avonds at ze zo haar bak leeg. Toen was het geen enkel probleem meer. Alleen zijn deze voerbakken een stuk groter dan de bak die ze eerst had. Dat bakje zat vrij vol met eten en nu lijkt het net of ze maar een klein beetje eten krijgt. Het is net een bodempje vol. Het is de zelfde hoeveelheid, maar de bak is zoveel groter. Ze vond van de week zomaar een tennisbal in de wei. Ze liep te snuffelen in het gras en had opeens een bal gevonden! Ik riep gelijk dat ze een knappe meid was, maar zij liep heel nonchalant met die bal rond, alsof het de normaalste zaak was. Erg schattig, maar volgens mij was ze toch wel een beetje trots op zichzelf!

31 jan. 2005

Vandaag was Sheela wel erg ondeugend bezig. We zaten te eten en toen rende ze achter onze poes aan. Die sprong op de stoel, om zichzelf in veiligheid te brengen. Tja, dat hielp dus niet, want Sheela sprong er in haar gekkigheid, zo bij op! Dat vond poes niet zo leuk. Baasje begon te mopperen en toen kwam ze van de stoel af. Ze moest bij baasje komen en toen was ze wel weer braaf. Ze ging met haar balletje spelen en die gooide ze toen op de stoel en toen sprong ze zo weer op de stoel. Dat mocht niet hoor! Toen werd baasje wel erg boos, maar ze durfde niet van de stoel te springen, want het was toch wel hoog. Uiteindelijk sprong ze er via de voetenkruk af en toen ging ze gauw weg, want baasje was boos! Toen is ze maar in de bijkeuken gaan liggen slapen. Hé, hé, het was weer rustig in huis.

30 jan. 2005

Het was rustig, de afgelopen week. Er was hier weinig bijzonders gebeurd. Er was een beetje sneeuw gevallen. Nu vindt Sheela de sneeuw wel leuk. De eerste keer dat er sneeuw lag niet. Toen vond ze het maar wat koud en nat. Maar nu vindt ze het wel leuk. Ze rent samen met Bowie door de wei. Als Bowie dan in de sneeuw gaat liggen rollen, neemt ze een aanloop en springt bovenop zijn kop. Dat is erg leuk, want dan wordt grote hond boos en dan komt hij achter je aan gerend. Lol! Sheela was mee geweest om vrouwtje op te halen van de manege, maar ze reden daar rond met grote tractoren, dus mocht ze de auto niet uit. Zaterdag mocht ze samen met Bowie mee naar de manege. Bowie vindt het daar erg eng, maar Sheela niet. Ze is zo vaak mee geweest, dat ze het daar wel kent en erg leuk vindt. Later in het bos even wandelen en zo hadden we weer een leuke ochtend gehad. Ook zagen we dat ze meer tandjes aan het wisselen is. Ze heeft onder en boven al twee nieuwe tandjes. Nu staan de tandjes ernaast schots en scheef. Erg schattig.

19 jan. 2005

Vandaag weer allerlei spannende dingen gedaan. Eerst met de auto naar het winkelcentrum. Daar hebben we doorheen gelopen samen met Sheela en Bowie. Sheela vond het best een beetje eng. Terwijl Bowie als een stoere macho daar rond liep, alsof het zijn dagelijkse rondje was. In een paar winkels zijn we even binnen geweest. Ook in de dierenwinkel en daar kregen de honden iets lekkers. Daarna zijn we even bij opa en oma gaan thee drinken. Opa en oma wonen in een flat, dus moesten we met de lift. En weer stapte Bowie de lift in alsof het volkomen gewoon was. Sheela vond de lift ook een beetje eng. Toen de lift omhoog ging, kreeg Sheela een brokje en toen was het alweer goed. Bij opa en oma in huis was het ook allemaal een beetje vreemd, maar toen de honden van oma een koekje kregen waren ze snel gewend. Even later gingen ze gewoon ravotten alsof ze thuis waren. Daarna weer met de auto naar huis. Toen was Sheela toch wel erg moe van al die spannende belevenissen. Eenmaal thuis gekomen ging ze lekker liggen slapen in de mand.

18 jan. 2005

Vandaag moest Sheela weer even naar de dierenarts. De krammetjes die nog in haar pootje zaten, moesten er nog uitgehaald worden. Ze had netjes vier van de vijf krammen laten zitten. Blijkbaar had ze er geen last van, want sinds het verband eraf was, heeft ze er niet aan gezeten. De dierenarts was tevreden; de wond zag er mooi uit. En ze gedroeg zich weer als een echte stoere puppie: er werd niet gejammerd. Dat kwam misschien ook omdat ze het te druk had met brokjes eten… We hebben haar gelijk op de weegschaal gezet. We waren er toch. Sheela weegt nu 12 kilo. Ook daar was de dierenarts tevreden over. ‘sMiddags mocht ze met de baas mee in de auto om het vrouwtje op te halen van haar werk bij de manege. Daar heeft ze los mogen lopen, want alle paarden stonden al op stal. Dat vond ze best interessant. Er moest nog geveegd worden en het resultaat was dat Sheela steeds probeerde om de bezem te pakken en uiteindelijk onder het stro zat. Leuk in die pluisharen! Toen ze in huis kwam was ze best moe van alle avonturen op stal en toen ging ze lekker liggen slapen. Zo konden wij rustig weg om boodschappen te gaan doen.

17 jan. 2005

Gisteren vierde Bowie zijn verjaardag. Hij werd alweer vijf. Dat hebben we gevierd met een stukje taart voor de baasjes en een lekker kluifje voor de honden. En vanmorgen zag ik dat Sheela gaat wisselen. Ik keek in haar bekje omdat ze op iets zat te kauwen en toen zag ik dat ze haar twee onder-voortandjes mist. Schattig hoor.

9 jan. 2005

Vandaag heb ik verband van Sheela’s pootje gehaald. Ik had er gisteren al een stuk afgeknipt, want ze trok het los. Het irriteerde haar ontzettend en ze zat steeds aan het verband te trekken en te kauwen. Ik had er al verschillende stukken tape omheen geplakt, zodat het bleef zitten. Gisteren mocht het er dus eindelijk af. Ze was helemaal blij. Gelijk werd haar pootje gelikt. Later had Sheela er al een krammetje uitgepeutert. Gelukkig zit de wond dicht en het ziet er goed uit. Aan het einde van de week mogen de rest van de krammetjes eruit, als ze er dan nog inzitten… Ik weet niet of ze er van geleerd heeft, want ik geloof niet dat ze er van onder de indruk was. Ze speelt en rent weer als eerst.

5 jan. 2005 foto

Vanmiddag moest er een onverwachts bezoekje aan de dierenarts worden afgelegd. Sheela was tijdens het wandelen een beetje onwijs door het prikkeldraad gerend. Ze liep te spelen met Bowie en hij liep aan de ene kant van het draad en dat wilde zij ook. Normaal doet ze wel voorzichtig, maar vandaag dus niet. Ze piepte wel even, maar voor de rest viel het wel mee. We hebben nog een heel eind gelopen en ze heeft volop gespeeld met Bowie en een andere hond. Er kwam een klein straaltje bloed uit haar voorpootje, maar verder niet. Thuis gekomen wilde ik met een vochtig watje even het bloed wegvegen, want dat stond zo dramatisch. En toen zag ik pas hoe erg het was. Ze had dus een snee van 4 cm in haar pootje! Mooi open gehaald. Het bloedde niet meer. Maar dit was dus te heftig om het te laten zitten, dus de dierenarts gebeld. Daar konden we direkt terecht. We moesten daar even wachten en Sheela was moe van de wandeling en die ging lekker liggen slapen. Even later mochten we binnenkomen. De dierenarts keek even en zei toen dat er wat krammetjes in moesten. Eerst werd haar pootje geschoren, daarna wat verdovingsvloeistof erin gespoten. Dat was niet leuk, want dat deed zeer. Daarna moesten de krammetjes (5 stuks) erin worden geniet. Zonder verdoving dus. Dit vond ze helemaal niet leuk, maar ze is dus echt een stoere puppie, want ze piepte wel maar niet zo hard. Daarna kreeg ze van assistente Monique een handje brokjes en terwijl ze lag te smullen werd haar pootje verbonden met mooi blauw verband. Toen was het allemaal niet zo erg meer. Thuis gekomen heeft ze eten gehad en ze daarna lekker gaan liggen slapen. Met een mooi blauw pootje.

1 jan. 2005 (deel 1)

Oudejaarsdag hebben we ook weer gehad. Iedereen heeft alle vingertjes nog heel. Sheela vond dat geknal niet zo heel bijzonder. Bowie vond het helemaal niks. Rond acht uur ’s morgens werd er nog niet geknald, maar toen we rond elf uur even wilden gaan lopen, wilde Bowie echt NIET mee. Toen de auto maar open gedaan, toen ging Bowie wel mee. Naar het bos wilde hij wel! In het bos hebben de hondjes lekker kunnen spelen. ’s Middags moest onze dochter Josien paardrijden en toen hebben we de honden maar weer meegenomen. Bowie wilde eigenlijk niet mee, maar toen hij in de gaten had dat hij weer in de auto mocht, zat hij er zo in. Bij de manege was het lekker rustig, dus hebben we daar de honden in het bos uitgelaten. Na het eten gingen de honden lekker slapen. Tegen de tijd dat ’s avonds de lekkere hapjes op tafel kwamen, werd Sheela wakker. Ze bleek toch weer gegroeid te zijn, want ze kon haar koppie op tafel leggen. Zo kon het gebeuren dat ze bijna een stuk rollade kon pakken van de schaal! Daarna liep ze steeds rond de tafel om te kijken of er iemand nog iets lekkers had. Zoals de meeste babies viel ze tegen kwart voor twaalf in slaap. Ze sliep heerlijk toen om twaalf uur het geknal losbarstte. Daar werd ze wel wakker van. Bowie vond al dat geknal en die lichtflitsen erg naar. Hij werd daar ook een beetje mopperig van en zenuwachtig. Sheela dus niet. Zij zat op mijn schoot, ook naar buiten te kijken, wat er buiten allemaal gebeurde. Ze vond het maar raar. Ze is op een gegeven moment lekker in de mand gaan liggen slapen. Moe van zo’n drukke dag.

1 jan. 2005 (deel 2)

Vanmorgen werden we om half negen gewekt doordat Sheela begon te piepen. Toen was het alweer tijd om op te staan. Het was nog heerlijk rustig buiten. We hebben een rondje gelopen en daarna thuis de honden eten gegeven. Dat werd met luid gejoel ontvangen, vooral door Sheela. Zij kan heel hard joelen en jammeren als ze merkt dat ze eten krijgt. Overdag was het verder wel rustig. ‘s Middags hebben we de honden weer in de auto gestopt en zijn weer naar het bos gereden voor een verfrissende boswandeling. Sheela ontpopt zich zo langzamerhand als een mini-tank als ze door het bos loopt. “Hoezo, is hier een paadje, ik kan ook gewoon door het bos.” De honden hadden flink gespeeld en gerend en zo hun energie wel kwijtgeraakt en wij hadden een frisse neus gehaald (na zo’n rare dag). ‘s Avonds hadden we ook geen kind meer aan de honden; ze hebben heerlijk liggen slapen.

28 dec. 2004

Zo als in meerdere delen van Nederland, viel er bij ons vandaag ook sneeuw. Sheela vond dat toch maar erg raar hoor. Ze had in de tuin gelopen in de sneeuw en ze vond het niet zo geweldig. Haar voetjes werden zo koud! In de loop van de ochtend ging zoon Mark met de honden lopen. En toen was het wel leuk. Er werd natuurlijk lekker gespeeld. In de wei liep Sheela met haar neusje door de sneeuw te snuffelen en dat leverde een wit neusje op. En een koud neusje! In de middag begon het hier te regenen en toen vond Sheela die troep niet meer zo leuk. Ze kreeg van die natte en koude voetjes. Ook al hadden de honden buiten veel gespeeld en gerend, moest er binnen toch ook nog wel even geravot worden. Dat is tegenwoordig wel vaker het geval. Dan hebben de honden buiten fijn gespeeld en dan komen ze binnen en dan moet er weer gespeeld worden. Een partijtje vrij worstelen of zo. Sheela laat ons nu in de vakantie lekker liggen. Als we tussen acht en half negen opstaan, heeft zij zich nog niet laten horen. Dan laat ze pas van zich horen als we de kamerdeur open doen. Dan begint ze luidkeels te kletsen dat ze lekker geslapen heeft en dat ze ons gemist heeft en dat ze NU toch wel graag uit wil.

26 dec. 2004

De Kerstdagen hebben we voor het merendeel rustig thuis doorgebracht. Eerste Kerstdag zijn we naar opa en oma gegaan en we hadden de honden thuis gelaten. Opa en oma wonen op een flat en dan is het zo lastig als je als puppie een plas moet doen. Tegen de tijd dat je de lift uitkomt, hoef je niet meer. Dan kunnen ze maar beter een paar uurtjes alleen thuis blijven met een lekker kluifje. De Tweede Kerstdag bleven we lekker thuis. Dat kwam voornamelijk omdat het vrouwtje zich niet zo lekker voelde. Die was behoorlijk verkouden. We zijn wel ‘smiddags lekker in het bos gaan wandelen. Het was lekker rustig in het bos. De honden konden in ieder geval lekker los lopen en rennen.

21 dec. 2004

De honden samen worden steeds wilder. Bowie weet nu eindelijk weer hoe er echt gespeeld moet worden. Hij wordt weer hond, eindelijk. Hij kon eerst niet spelen, maar nu wel. Sheela doet niet echt zachtjes met hem hoor. Ze bijt hem in zijn kraag en in zijn vacht. Een leuk spelletje is elkaar in de voorpoten bijten. Bowie speelt heel luidruchtig: hij gromt en blaft en maakt een hoop herrie. Ook spelen ze krijgertje om het bankstel. Het gaat soms zo hard dat ons meubilair wordt verschoven. We zetten de honden ook wel in de tuin waar ze ook ongestoord en naar hartelust kunnen dollen. Regelmatig loopt Sheela te kuchen en dan blijkt ze een grote pluk Bowie-haar in haar bekkie te hebben. Tja, dat komt er van. Ik heb Sheela geleerd dat ze mijn handschoen vasthoudt tijdens het wandelen. Als mijn jas op een stoel hangt (en niet op de kapstok) gaat ze zakkenrollen en haalt dan zelf de handschoen uit mijn jaszak. Of wat er anders in zit, sleutels, een zakdoek. Ook pikt ze regelmatig in het voorbij lopen schoenen of slippers van deze of gene. Ook zijn sjalen erg leuk om in te bijten, vooral als er franjes aan zitten.

19 dec. 2004

Vanmiddag zijn we met het hele gezin naar het bos geweest. ‘sMorgens hadden we ons huis in kerststemming gebracht. De kerstboom was opgetuigd en we hadden kerstversiering opgehangen en neergezet. Dus was het daarna een mooie gelegenheid om met z’n allen in het bos te gaan wandelen. Het was lekker weer, dus de honden en kinderen in de auto en op naar het bos. Sheela vindt autorijden maar zo-zo. Ze wordt niet misselijk, maar jammert wel de hele weg. Het bos vond Sheela erg leuk. Hier was zij nog niet eerder geweest, dus alle luchtjes waren erg interessant. Ze had heerlijk rondgelopen door de gevallen bladeren en droge sloten. Ze loopt dan los mee en zo nu dan gaat ze even haar eigen weg, maar komt dan weer snel mee. Het is een maffe hond, want ze kreeg ineens de gekke-vijf-minuten en toen moest er hard door het bos gerend worden op haar korte pootjes. Vogels vindt ze ook erg leuk, want die kan je zo leuk achternazitten. Thuis gekomen plofte ze in de mand en heeft ze lekker geslapen tot ze eten kreeg. Daarna is ze weer lekker gaan slapen. Als ze wakker is, is ze druk en dan wil ze graag spelen en haar aandacht. Maar op zijn tijd neemt ze ook haar rust en gaat dan lekker slapen.

13 dec. 2004

Vandaag stond er een bezoekje aan de dierenarts op het programma. Sheela moest haar derde en voorlopig laatste enting hebben. De dierenarts vond dat ze er goed uitzag en ook goed gegroeid was. Ze weegt nu 8,6 kg. Ze was heel stoer toen ze haar enting kreeg; ze gaf geen kik. Ze kreeg van de dierenarts een paar brokjes en die waren belangrijker dan dat stomme prikje. Ook zijn eindelijk de kerstkaarten in bestelling. We wilden een kerstkaart van een foto van een schattige puppie met een kerstmuts op. Alleen wilde onze schattige puppie dat niet. Ze bleef niet zitten en als ze eindelijk bleef zitten en we zette haar de muts op, dan trok ze die weer af en rende er snel de tuin mee rond. Ze bleef ook niet naast Bowie zitten. Die keek wel heel zielig met een kerstmuts op. We hebben verder wel ontzettend gelachen hoor. Uiteindelijk heeft het ons drie fotosessies en ongeveer 50 foto’s gekost, voor we een leuke foto hadden. Het is wel een foto van een schattige puppie en met een kerstmuts, maar niet op haar koppie!

9 dec. 2004

Vandaag had Sheela in de bench geplast. Ze moest een paar uurtjes alleen blijven en toen ze uit de bench werd gelaten, had ze al geplast. Blijkbaar had ze erge hoge nood gehad, de ziel. Bowie begint haar ook steeds leuker te vinden. In huis nog niet zo, maar buiten wel. Hij gaat nu steeds meer met haar spelen. Sheela begint meestal met het bijten en happen in zijn mooie kraag en als ze hem dan zover krijgt dat hij achter haar aan komt, is het feest! En als hij niet reageert, bijt ze Bowie in zijn staart. Dat is toch erg brutaal! Nou dan reageert hij echt wel hoor. Vandaag daagde hij haar uit. Sheela lag languit in het gras en hij duwde met zijn poot tegen haar: kom op spelen! Toen ging Sheela rondjes door de tuin rennen met Bowie achter haar aan. Even later waren de rollen omgedraaid en liep Bowie voorop. Bowie heeft nooit echt geleerd om met andere honden te spelen. En met kleine hondjes of pups al helemaal niet. Maar nu wel. Verder is Sheela heerlijk ondeugend. In een onbewaakt ogenblik pikt ze je slippers. Of je sjaal. Of uit je jaszak een handschoen. Wat is zo’n pup toch verschrikkelijk ……. leuk, en druk.

8 dec. 2004

Sheela heeft ook een nieuw hondenvriendinnetje gevonden. Mensen hier in de buurt hebben een groot huis met grote tuin en ... een grote Sint Bernhard. Die vindt ze helemaal het einde. Die grote lobbes gaat dan liggen en Sheela zit er tegenover en dan zijn ze op ooghoogte van elkaar, ieder aan een kant van het hek. Laatst liepen ze samen langs het hek te rennen. Erg lachen. En gisteren ging Sheela kijken of die St.Bernhard er weer zat. Nee dus. Jammer. Tja en toen bleek die hond aan de ander kant van het huis te zitten. En daar was een hek en daar kon Sheela onderdoor. Toen liep ze bij die mensen in de tuin. En ik moest ook die tuin in om haar weer op te halen. Als we nu gaan wandelen en we komen in de buurt van dat huis (en dat gebeurt nogal vaak, want ze wonen langs de route) , dan loopt ze hard vooruit om te kijken of Bella (want zo heet die hond) er weer zit. Ze had pech, want vandaag zat ze er niet.

6 dec. 2004

Gisteravond voor het eerst pakjesavond gevierd met een pup erbij. Het eerste uur had ze lekker liggen slapen. Lekker rustig dus voor ons. Maar na de koffie werd ze wakker en toen werd het pas leuk. Ze haalde de proppen papier uit de dozen en begon met snippers krantenpapier te slepen. Ook begon ze aan de pakjes te knagen.De sint was alleen vergeten ook wat voor de honden in te pakken, maar gelukkig had het baasje nog wel een lekker kauwstaafje in de kast liggen. Dat moet ook wel met een kleine hond die overal op gaat liggen knagen. Verder doet ons hondenmeisje het prima. Ze is eigenlijk goed zindelijk. Ze geeft zelf aan wanneer ze naar buiten moet. Dan krabbelt ze aan de tuindeur. Ze heeft de afgelopen week niet in huis geplast (goed zo!), maar een ongelukje kan altijd gebeuren. Ze heeft een keertje in de bench gepoept, maar dat is daarna ook niet meer voorgekomen. Het is een hondje met karakter en pit. Ze is lekker brutaal en niet zo volgzaam als onze andere collies waren.

4 dec. 2004

Sheela was vandaag meegeweest naar de manege waar onze dochters hun paardrijlessen hebben. Eerst vond ze het wel eng, want er liep een hond heel hard te blaffen, maar later vond ze het best leuk. Het is de bedoeling dat ze vaker mee gaat, dus daar moet ze maar aan wennen. Ze heeft op stal rondgelopen en aan de paardjes gesnuffeld. De andere kinderen wilden ook even aaien en knuffelen en dat is natuurlijk altijd geweldig! Tijdens de les is ze in het kantoor op een deken gaan slapen, want het was toch heel vermoeiend. Toen de lessen waren afgelopen, mocht ze loslopen in de binnenmanege en heeft ze gespeeld met de herdershond van daar. Eerst vond die herder Sheela een beetje eng, maar toen er gerend en gespeeld kon worden, was het leuk. Bij thuiskomst kreeg ze een lekkere bak met eten en daarna kon ze lekker slapen!

28 nov. 2004

Sheela is nu een week bij ons in huis. Het is een dametje met karakter hoor. Als ze stoute dingen doet, en je bestraft haar, dan is ze even heel diep beledigd. Het lopen aan de riem gaat steeds beter. Ze kent de verschillende routes een beetje en loopt nu netjes mee. Tijdens onze rondjes heeft ze al wat meer hondenvriendjes leren kennen en gelukkig is dat allemaal goed gegaan. Ze heeft ook aardig in de gaten als er iemand in de keuken bezig is met eten. Dan komt ze er gezellig bijzitten en als het haar eten betreft, gaat ze hard zitten keffen. Ze is lekker speels en ondeugend. Het leukste aan haar zijn haar slaaphoudingen. Zo ligt ze in de mand en zo ligt ze er half naast. Of lekker op haar rug. Bowie vindt het nog steeds niet zo leuk. Buiten wel, daar speelt hij wel met haar. Dan lopen ze elkaar uit te dagen en achter elkaar aan te rennen en dat vindt hij wel leuk. Binnen in huis vindt hij dat kleine ding erg lastig en vervelend. Ook hebben we in de tuin gedeeltes met hekjes omheind, want Sheela liep door de hele tuin.

24 nov. 2004

Vannacht was het een beetje misgegaan. Er lag een grote hoop in de bench. Hopelijk is het een grote vergissing. Een schoon dekentje erin en schoon was het weer. Sheela had vanmorgen opnieuw kennisgemaakt met de poes. Ze loopt poes steeds uit te dagen en zo nu en dan is poes het zat. En die mept dan even van zich af. Zo ook vanmorgen. Sheela schrok er behoorlijk van, piepte even van schrik en ging heel zielig zitten kijken. Verder zijn we vandaag naar de wei gelopen. Dat was wel heel spannend: allerlei nieuwe dingen gezien. In de wei kon ze lekker rennen samen met Bowie. Ook had ze kennis gemaakt met een paar hondenvriendjes. Dat vond Sheela allemaal erg leuk. Daarna was ze moe en is lekker gaan slapen.

23 nov. 2004

Sheela was vandaag meegeweest naar de school van Josien. Eerst vond ze het een beetje eng, maar later niet meer. Ze ging gewoon erbij zitten. Er waren natuurlijk een heleboel ouders en kinderen die wilden aaien. Dat vond ze prima. Vanavond had ze opeens een aanval van gekke 5-minuten. Ze wilde de tuin in en toen baasje de deur open deed, stormde ze naar buiten, deed een grote plas en ging toen heel hard rennen. Dat werd nog leuker toen ze samen met baasje “krijgertje” ging spelen: heel hard rennen achter elkaar aan om de bloembakken heen! Dat was een groot feest voor allebei. Daarna werd er nog wat gegeten en toen lekker slapen.

22 nov. 2004

Vandaag een bezoekje aan de dierenarts gebracht. Sheela kreeg haar tweede enting. Verder geen bijzonderheden. De dierenarts was erg tevreden: leuke pup, ziet er goed uit. Sheela woog nu ongeveer 5,5 kg. En we kregen nog een puppypakket (nr.3 al), deze keer van Royal Canin. Verder was het vandaag vroeg dag! De baas moest naar cursus en hij stond rond zes uur op. Toen moest Sheela er natuurlijk uit. Maar ja, toen hij een kwartier later weg ging, moest Sheela weer in de bench. En dat vond ze niet leuk. Dat werd effe flink jammeren!

21 nov.2004

Vanmorgen om zeven uur werden gewekt door het gepiep en gejammer van Sheela. Ze was wakker en moest eruit. In de tuin in de vrieskou een plas gedaan. Daarna hebben we een rondje met Bowie gelopen. Toen we weer thuiskwamen, was het tijd voor ontbijt. Met veel gejammer maakte “mevrouwtje” duidelijk dat ze honger had. Dus een bordje pap ging er wel in. Daarna lekker gespeeld afgewisseld met wat middagslaapjes. En een rondje door de buurt gemaakt. Het lopen aan de riem went maar langzaam. ‘sMiddags met de auto naar het bos geweest. Erg spannend en ook best eng, maar ook wel leuk. Daarna lekker geslapen en gegeten. Nog meer geslapen en gespeeld. Toen ging het licht uit en was het tijd voor een lange diepe nachtrust.

20 nov.2004

Vandaag hebben we Sheela opgehaald. In de auto heeft ze heerlijk liggen slapen tussen de voeten van haar baasje. Onderweg hadden we onze dochters opgehaald bij de manege. Daar heeft Sheela gelijk kennisgemaakt met iedereen én met enkele paarden. Thuis gekomen heeft ze Bowie en poes Kitty ontmoet. Bowie vindt het een beetje eng, zo’n klein ding. Poes Kitty is zwaar beledigd. Sheela liep door de kamer en de keuken en had daarbij gelijk maar Bowie’s kleed ingepikt. Daarna hebben we haar meegenomen de tuin in en toen kreeg ze de “gekke 5-minuten”. Ze moest spelen en rennen en gek rond springen. Lachen natuurlijk voor iedereen. Daarna heeft ze wat gegeten en is toen in de grote hondenmand in slaap gevallen. De eerste visite die voor haar kwam heeft ze niet eens gezien. Ze sliep! ODY>